Üşengeçlik edip kütüphaneye kitap değiştirmeye gitmedim. Yatağa uzandım. Biraz sessizliği dinledim. Sonra yatakta doğruldum. Pencereden dışarıyı izledim.
Birkaç ağaç, evler ve hemen yanı başımızdaki komşunun kiremitleri görünüyor. Öylece dışarıdaki hayatı izlemek istedim. Ağaçların dallarının hafif hafif sallanmasını izlemenin iyi geldiğini düşünüyorum bana.
Belki de o anlık öyle hissettim. Buradan yine insanın kendi kendisiyle baş başa kalması mevzuna geldik. Telefona dalmadan, sadece düşünceleriyle baş başa kalmasından bahsediyorum.
Bunun dışında kendi kendine konuşmanın da iyi geldiğini söyleyenler var. Sizin için hangisi daha çekici geldiyse onu yapın. Önemli olan kafayı dağıtmak. Biraz olsun stresten uzaklaşmak.
Ya da şimdiden yaz ayında, şezlonga uzanmış, kitap okurken da hayal edebilirsiniz kendinizi.
