Herkesin kendisine göre, davranış
kalıpları vardır. Bu davranış kalıplarını, kişiliği doğrultusunda belirler. Ben
çoğu zaman, bu davranış kalıplarıma uygun davranıp davranmadığımın muhasebesini
yaparım. Kendimi değerlendirmeyi severim. Bazı zamanlar, bana göre yapmamam
gereken hatalar yaptım. Hayalimdeki Cem, bu hataları yapacak kişi değildi. Ama gerçekteki
Cem, bu hataları yaptı. Bu yüzden kendimi affedemiyorum. Kendime kızgınım. İnsan
hiç, kendi kendisine kızar mı? Kızar. Hem de nasıl kızar. Yaptığım bu hatalar
aklıma geldikçe, kendime kızıyorum hatta köpürüyorum. Kendimi affedemiyorum. Bir
kişisel gelişim kitabında, “Kendinizi affedin. Hafiflediğinizi hissedeceksiniz”
diyordu. Kişisel gelişim kitapları hep böyledirler zaten. “Onu yapmalısın, bunu
yapmalısın” der, dururlar. Ama kolay mı?
PEŞİNİZİ
BIRAKMAYAN HATALAR
Bazen kişisel gelişim kitaplarına da sinir
oluyorum bu yüzden. Bilmiyorum, belki de olması gerekenleri yüzüme çarptıkları
içindir. Bu arada, her kişisel gelişim kitabını da seviyorum diye bir şey yok. Çoğu
bir işe yaramaz. O kadar kızmama, köpürmeme rağmen, o kişisel gelişim kitabında
yazan, “Kendinizi affedin” öğüdünü tutmaya çalışmadığımı mı sanıyorsunuz? Tutmaya
çalıştım. Denedim. Ama bir türlü yapamıyorum. Kendimi affedemiyorum. Anladım ki,
kısa bir zamanda bu sorunumu çözemeyeceğim. O yüzden uğraşmayı, kendimle
didişmeyi bıraktım. Zaman ilaçtır ya, onun şifasından medet umdum. Şimdilerde daha
iyiyim. Hatalarımı yok mu sayıyorum? Aslında onu da denedim. Ama hatalarınız
devamlı peşinizden geliyorlar. Yok sayma gibi bir durumunuz asla olmuyor.
YAZIYA DÖKMEK İSTEDİM
Hatta daha da gaddarca söylemek gerekirse.
Son nefesinize kadar, peşinizi bırakmayabilirler. Sanırım çok iç karartıcı bir
yazı oldu. Genelde bu tarz yazmam. Ama zaman zaman insan içini dökmek istiyor. Belki
de yazmanın rahatlatıcı etkisinden faydalanmak istemişimdir. Psikologlar da
hastalarına yazmalarını önerirler ya. “Yaşadığın sıkıntıları yaz. Sonra getir. Beraber
okuyup, değerlendirelim. Üzerine konuşalım” derler. Hepten de gözünüzde umutsuz
bir vaka izlenimi oluşturmak istemem. Bu yaşadıklarımı her an, her dakika
yaşadığımı düşünmeyin sakın. Bazı günler, bazı geceler hiç olmadık anda, bu duygular
içinde bulurum kendimi. Efkar sarar bedenimi, ruhumu. Ve o anlarda içimdeki
ben, “Bunları nasıl yaptım. Kendimi affedemiyorum” der.
Blog linki:yasamdanyazilar.blogspot.com
