Yaş otuz beş şiiri, nerden geldiyse geldi
aklıma. “Ya şu şiir nasıldı? Yeniden bir okuyayım” dedim. Ben de genelde
herkeste olduğu gibi, şiirin ilk iki dizesini bilirim. Hani o meşhur iki dize. “Yaş
otuz beş yolun yarısı eder/ Dante gibi ortasındayız ömrün”. Ama bundan sonrası
yoktur bende. Cahit Sıtkı Tarancı ne de güzel yazmış. Bu arada kendisi, en
sevdiğim birkaç şairden biridir. Şiiri bir okudum. Her okuyuşta olduğu gibi,
yine sarstı beni. Bu nasıl bir anlatımdır böyle. Ölümü bu kadar iliklerinde
hissetmek. Ve hissettiklerini bu kadar vurucu bir şekilde şiirleştirmek. Ey
gidi Cahit Sıtkı. Kim bilir gözlerini son kez bu dünyaya kapatırken neler
yaşadın? Bu arada şiiri okumak isteyenler, buradan okuyabilirler.
