Yegenim Aras'i, oyun salonuna götürdük. Ama ondan fazla benle babasi oynamistir. Çocuk olmak gibisi var mı ya. Oyun salonuna girer girmez, oyuncaklar ondan fazla bizim ilgimizi çekti. Benim zamanımda böyle oyun konsollari yoktu. Belki de vardı. Bizimkilerin oralara götürme imkanı yoktu. Iste, bu yüzden yasayamadigim cocuklugu buldum oyun salonunda.
Önce araba yarışı icin oturdum koltuğa. Aras'i da önüme aldım. Start verildi ve oyuna başladık. Gaza yuklendikce yuklendim. Aras'da direksiyonu durmadan sağa sola ceviriyordu. Oyun bir dakika da bitti. Doğal olarak yetmedi o minnacik bir dakika. Insan yine oynamak istiyor. Kendimi kaptirdim gitti. Zaten etraf çocuk kaynıyor. Onlarin neselerini, eglencelerini gördükçe ben de gaza geldim. Biraktim kendimi. Bir çocuk gibi hissettim.
Begenmedigim bir durum oldu yalnız. Silah oyunlari da koymuşlar. Bu olmamali. Daha o yaslarda cocuklara silah sevgisi asilanmamali. Silahlari görünce üzüldüm. Valilik bu gibi durumlara el koymali. Silahli oyunlar yasaklanmali. Çocukken ne kadar uzak tutarsak, buyuduklerinde de silah sevdalisi olmazlar. Iste, böyle böyle olur olmaz silah kullanimi engellenir.
Neyse dönelim biz yine güzelliklere. Baktim motor yarisi var. Atladim motora. Tıpkı televizyonlardaki gibi, motoru yatabildigi kadar yatirdim sağa sola. Yarış bittikten sonra da üzerinde resim cektirmeyi de ihmal etmedim. O resmi de paylasiyorum sizlerle. Son söz:"Dünyada en güzel şey çocuk olmak". Bir dahaki yaziya kadar sağlıcakla kalin.
Blog linki : yasamdanyazilar.blogspot.com.tr
