 |
| Umutsuzluğun kapısını çaldım |
Yoruldum artık. Her girişimimin geriye
tepmesinden. Kendimi olmadığım biri gibi göstermekten. Kendimden ödünler
vermekten. Alçaklara düşmekten. Artık takatim kalmadı. Artık akışına bırakma
zamanı geldi. Olmayınca olmuyor. Kabullenmek lazım. Fazla zorlamak acıdan başka
bir şey getirmiyor. Belki, “Bu sefer olacak. Bu sefer yapacağım” demekten
yaptığım yanlışların farkına varamıyorum. Bu yüzden sürekli kaybediyorum. Belki
de bu kişisel gelişimciler yalan söylüyorlar. “Devamlı deneyin, vazgeçmeyin”
diyerek. Artık umutsuzum. Umut etmek ağır geliyor ruhuma artık. Umut etmelerimin
sonu hep hüsran. Hayaller kurmaktan ve onların tuz buz olmasından yüreğim
ezildi. Yeniden yeniden ruh dünyamda bir
şeyler inşa etmek zul geliyor artık bana. Hayatın akıntısına bıraktım kendimi.
Foto kaynak: https://www.flickr.com/photos/mattlineker/14817747429/sizes/l
