Ara ara güneşin kendini göstermiş olduğu bir cumartesi günüydü. Aylardan mart. Yıllardan 2023. Evet, dillerden düşmeyen o yıl, 2023.
Simit sırasındaydık kardeşimle. Simitçi de sıra mı olur? Eğer simitleri devamlı sıcak ve tazeyse olur. Sıra dedim ama o kadar da çok beklemedik. Belki üç, belki de beş dakika.
Şunu fark ettim: Simit küçülmüş. İki, üç lokmalık bir yiyecek olmuş neredeyse.
Hemen karşı tarafımızdaysa uzunca bir kuyruk vardı. Sirk gelmiş bizim Düzce’ye. Anneler/babalar ve çocukları sıradalar.
Kartondan bir gişe yapmışlar. Ufacık bir camı var. Oradan bilet alıyor aileler. Bu gişe camları hep böyle küçük olmak zorunda mı acaba?
Merak etmeyin. Simitleri öyle kuru kuru yemedik tabi. Karton bardakta, dokuz liralık çaylar da eşlik etti bize.
