Önce
Aylan bebek, şimdi de Ümran bebek. İki fotoğraf da, yüreklerimizi dağlayan
fotoğraflar arasına girdi. Ve her ikisini de, yaşadığımız sürece unutacağımızı
sanmıyorum. Bu iki fotoğrafı gördüğümde de, “Bu ne biçim bir dünya?” dedim. Bu
çocukların halleri ne böyle? İnsan olarak bu görüntüler vicdanlarımızı soluksuz
bırakıyor, yaşamayı tatsızlaştırıyor, gönlümüzü bir sıkıntı fırtınasına
sokuyor. “Artık bu son olsun” lafını söylemekten ve bu lafı boyna duymaktan
bıktım. Çünkü söylemekle kalıyoruz. Daha dün, bu lafı hiç söylememişiz gibi,
şimdi de Ümran bebeğin görüntüsü yüreklerimizi burktu. Benim artık bu işlerin
düzeleceğine dair inancım kalmadı. Yok, biz insanların olduğu yerde çocuklara
huzur, çocuklara mutluluk, çocuklara yaşama hakkı yok.
YAŞAMA
AZMİNİ NASIL DUYACAK İNSAN?
Çocuklar çocukça, ancak öteki dünyada
yaşayabilecekler. Yahu, şu dünyada ey gafiller, alıp veremediğiniz nedir? Neyi paylaşamıyorsunuz?
Neyin derdindesiniz? Bazen diyorum, hiç haberlere bakmasam mı? Her gün
haberlerde, gazetelerde binlerce yapılan kötülükler gösteriliyor, yazılıyor. En
azından insanlara olan inancımı daha da fazla kaybetmem. Ama yok. Artık kaybedilecek
bir inanç bile bırakmadılar ortada. Her gün duyduğum bu iğrenç, bu kötü
haberlerden, insanın psikolojisi bozuluyor ya. Sinirleniyor insan. Barut fıçısı
gibi oluyor. Patlayacak yer arıyor. Böyle kötü bir dünyada insan, yaşama
motivasyonunu nasıl sağlar sorarım size? Nasıl huzurlu olur böyle bir insan?
Twitter’da, Facebook’da, Ümran bebeğin görüntüsü paylaşılıp duruluyor.
DEĞİŞEN HİÇ BİR
ŞEY OLMAYACAK
Şimdi böyle bir durumda, gel de düşünme, gel
de sinirlenme. Twitter’ı, Facebook’u tekrar açamıyorum, Ümran bebeği göreceğim
diye. Çünkü biliyorum, çaresizim. O çocuğu kurtaracak elimde imkanım yok. Hadi bu
haberden sonra, belki ona bir yardım eli uzanır da, kurtarılır oradan. Ama ya
Ümran bebek gibi binlercesi, milyonlarcası. Onlar ne olacak? Onlar ne olacak
söyleyeyim mi? Çoğu bu yaşamdan kopacak, gidecek. Çocukluklarını yaşayamayacak.
Ve yine birkaç tanesinin fotoğrafı Ümran bebeğin, Aylan bebeğin olduğu gibi
çekilecek. Yine tüm gazetelere manşet olacak. Haberlerde ilk sıralarda yer
alacak. Facebook, Twitter’da, milyonlarca kere paylaşılacak. Ama sonuç? Yine hiçbir
şey değişmeyecek. Belki o çocuk içinde bir yazı yazacağım, böyle umutsuzlukla
dolu. Yine insan olmaktan utanacağız. Bunları, bizim ırkımızdan birilerinin
yaptığını bilerek, başımızı öne eğeceğiz.
Foto kaynak:
www.guncel724.com
Blog linki:yasamdanyazilar.blogspot.com
