Tezer Özlü, duygularını samimice ve tüm yalınlığıyla dile getirmesinden dolayı, bende ayrı bir yere sahiptir. Belki ben de, onun gibi duygularımı tüm çıplaklığıyla kelimelerle herkesle paylaşmak istiyorum. Ama onun gibi cesaretim yok. Tezer Özlü, yazdığı bir yazıda, yine ruhunun kapılarını bizlere açıyor. Bu yazısını, Ferit Edgü’ye hitaben yazıyor. Yazıyı yazarken, gece yarısına yakındır. Gecenin o saatindeki sessizlikten bahseder. Dinlediği müziği, daha iyi hisseder o sessizlikte. Düşünceleri, gündüze göre daha fazla uçar gider. Ne uyuması için, ne de sabah uyanması için, hiçbir nedeni yoktur. Hayat onu yoramıyordur artık. “Bu yazıyı yazmam için de bir neden yok aslında” der. Yarın işe gitmek istemez. “Neden gideceğim ki?” der. Tezer Özlü, iş yerinde de olmak istemez, başka yerde de. O, hiçlik istemektedir. Hayatta herkesin bir sonu vardır. Kendi sonunun gelmiş olabileceğini düşünür. Ve, “Korkuyorum” der. Siz, Tezer Özlü’nün bu iç çalkantısı hakkında neler diyeceksiniz?
Foto kaynak:Pixabay.com
Blog linki:yasamdanyazilar.blogspot.com
