Kişisel Blog Yazıları #121: İftar Sonrası Düşünceler: Tatlı, TV ve Kendi Yolunu Bulmak

Evet, bugün Ramazan ayının dördüncü günü. Dördüncü iftarımız da yaptık. Bazen iftarda fazla kaçırıyorum. Buna dikkat etmem lazım. İftardan sonra çay ve tatlı da güzel gidiyor şimdi.

Star’da, Çok Güzel Hareketler Bunlar 2’nin yeni bölümü vardı. Biraz onu izledik. Ortalama komiklikte skeçlerdi işte.

Düş Kesiği kitabına devam ettim. İftara bir saat falan vardı. Birkaç sayfa okudum. Uyku bastı. İftara kadar vurdum kafayı yattım.

YouTube’da, 9-5’ten nasıl çıkılır? Hem de istifa etmeden başlıklı bir video izledim. İlgi alanınıza göre paylaşımlar yapın diyor sosyal medyada. Tam olarak ilgi alanınızı belirledikten sonra o konuda insanlara yardımcı olmaya başlayın, kendinize bir ağ kurun ve sonra da bir ürün ortaya koyun diyor. Evet, mantıklı da. İlgi alanından bir ürün ortaya çıkartabilir misin, o sorun.

İftardan sonra soğuk baklava çok iyi gitti. Sütlü ve çok hafif olması da harika ya. Ağır tatlı hemen kendini belli ediyor ve insanı rahatsız ediyor. Ama bu tip hafif tatlılar hem zevkle yeniyor hem de ağırlık yapmıyor insanda.

Gün içerisinde işte yorulmuş oluyorsun. İftardan sonra da insana bir ağırlık çöküyor. Saat 22.00 gibi yatağa atmak istiyorum kendimi. Ne dizi izleme, ne kitap okuma, ne de gelişim falan. İnsanın gözü hiçbir şey görmüyor yorgunluktan başka.

Kişisel blog yazıları serisi Ramazan ayında da devam ediyor. Tabi akşam yorgunluktan uyuyup, kalmazsam.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #120: Küçük mutluluk

 

Kişisel Blog Yazıları #120: Küçük mutluluk

Ramazan ayının ilk iftarını da yaptık. Ezanın okunmasını beklemek, topun patlamasını duymak- evet, biz de hala top patlıyor- sonra orucunu açmak. Özlemişiz. İftardan sonra içilen çay da bir başka oluyor hani. Hele de dışarda iftar açtıysanız. Yapılan çay servislerinin ardı arkasının kesilmediğini görüyorsunuz. Seviyorum o hengameyi. Çay tepsilerinde dumanı tüten çayların, çay severlere yetiştirilmesi. Al sana küçük mutluluk.  

Ramazan aylarında şunu fark ediyorum bir de: Normal zamanlarda yemek için çok zaman harcıyoruz. Kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği. Aslında iki öğün de yetiyor işte. Zaten bazı uzmanlar da günde iki kez yemenin sağlıklı olduğunu savunuyorlar.

Star’da, Sevdiğim Sensin dizisini izledik. İkinci bölümüydü. Konu olarak bence güzel başladı. Ama önemli olan devamı. Yani senaryo. Eğer ki ellerinde güzel bir senaryo yoksa birkaç bölüme patlar bu dizi ve final yapar. Göreceğiz bakalım nasıl devam edecek dizi.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #119: İlk sahur- 2026

 

Kişisel Blog Yazıları #119: İlk sahur- 2026

Ramazan ayı başladı. Dün akşam ilk sahura kalktık. Tatlı bir heyecan yaşadığımı söyleyebilirim. Özlemişiz bu atmosferi. Herkese hayırlı Ramazanlar olsun.

Her zaman olduğu gibi bu sahurda da Atv’de, Nihat Hatipoğlu’nu izledik. Hoca çok yaşlanmış ve hafif de sakal bırakmış. Sakalsız görmeye alışmışız ya biraz garipsedim sakalı.

Kahvaltı yaptık sahurda. Biri de sosyal medyada yazmış, “Sahur sabahın altı buçuğunda oluyor. Sanki kahvaltı gibi” diye. Hiç bu şekilde düşünmemiştim bak. Böyle farkındalığı olan insanları seviyorum.

Şimdi gözler ilk iftarda. Sıcak pidelerde. İftardan sonra içilecek çaylarda.

Bir gün kitap okuyurum, bir gün okumuyorum. Bunu istikrara bağlamam lazım.

Kardeşimle Şeker Bayramı yani Ramazan Bayramı ne zamana geliyor diye baktık. Cuma gününe geliyor bayramın ilk günü. Diğer iki günü ise hafta sonuna. Tatili kaçırdık, tüh.

Böylece kişisel blog yazıları serisinde Ramazan ayının ilk yazısını da yazmış olduk. Ramazan ayında da nasipse bloğumuz sahura kadar açıktır millet, beklerim.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #118: Başım ağrıyor ve işe başlamak zorundayım   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #120: Küçük mutluluk

Kişisel Blog Yazıları #118: Başım ağrıyor ve işe başlamak zorundayım...

Evet, çarşambaya da geldik. Haftayı ortaladığımıza göre hafta sonu da gelir artık.

Bu akşam ilk sahura kalkılacak. Hazır mıyız?

Dün akşam Galatasaray kendi sahasında, Şampiyonlar Ligi maçında Juventus’u 5-2 yendi. Unutulmaz maçlardan biri oldu biz Galatasaray taraftarı için.

Birazdan işe başlayacağım ama hiç çalışma modunda değilim. Biraz da başım ağrıyor. Gece nasıl on iki olacak bilmiyorum.

ChatGPT ile muhabbet ettim yine biraz. İşi neden sevmediğim üzerine. Sonunda şuna ulaştık: Ben işi sevmiyor değilim. Sadece değer verilmemesi ve emeğimin karşılığını alamamam sorun.

Bakalım bu sene iftar menüleri ne kadar olacak restoranlarda? Bin lira ya da bin beş yüz lira?

Bir sonraki kişisel blog yazıları serisinde bunlara da değiniriz o zaman. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #117: Gece vardiyasındayım, bilginize     

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #119: İlk sahur- 2026

Kişisel Blog Yazıları #117: Gece vardiyasındayım, bilginize...

Bu hafta gece vardiyasındayım. Ararsanız, ulaşamazsınız, bilginize. O kadar da değil yahu. Whatsapp’tan yazın, ben size dönerim.

Aylar oldu hala bir kitabı bitiremedim. Düş Kesiği kitabını. Anlayacağınız gibi son ay kitap okuma maceram berbat.

Bu akşam Atv’de ABİ dizisi var. Aynı zamanda TRT 1’de de, Galatasaray’ın, Juventus ile maçı var. Şampiyonlar Ligi maçı. Bu akşam bir zafer bekliyorum bir Galatasaray taraftarı olarak.

Aynı zamanda bugün dünya kedi günüymüş. Tüm kedisi olanların kedi günü kutlu olsun. Bunun şerefine üç kere: Miyav, miyav, miyav.

Bakın bakın. Bu haber çok ilginç: Biz öldükten sonra Facebook ve İnstagram hesaplarımızın paylaşım yapmasını sağlayacak yapay zeka için Meta patent almış. Senin yerine simülasyonun olacak. O paylaşımlara devam edecek. Buna ne denir, bilemedim.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #116: Filtresiz bir şekilde içimdekileri yazınca rahatlamak      

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #118: Başım ağrıyor ve işe başlamak zorundayım

Kişisel Blog Yazıları #116: Filtresiz bir şekilde içimdekileri yazınca rahatlamak

Dün gece ChatGPT ile konuştuk. Benim psikoloğum gibi sorular sordu bana. Blogda yazmak isteyip de yazamadığım konular hakkında. İnsan aklına geleni yazamıyor sonuçta. Öyle olursa ne olur, nasıl hissedersin, bu sana ne kaybettirir gibi sorular sordu bana. İçimdekileri filtresiz bir şekilde yazınca rahatladım.

Bugün yine uyumalara doyamadım. Akşam 15.00-16.00 gibi kalktım. Bir şeyler yedim. Sonra televizyonda ABİ ve Güller Günahlar dizilerinin tekrarları vardı. Son 15-20 dakikalarını izleyememiştim. Onları izledim.

Bir tane adama denk geldim sosyal medyada. Yarın sabah işe gideceğim diye uyumak istemezdim diyor özel sektörde çalışırken. İşte ben de böyle bir şey yaşıyorum. Ama buna bir çözüm bulmak lazım. Bu iyi bir durum değil, farkındayım.

Sevgililer Günü de bitti. Acaba bu yıl çiçekçiler paraya para dediler mi ki? Sevgililer Günü deyince hemen çiçek gelir çünkü benim aklıma. Umarım kazanmışlardır.

Geçen kuruyemişçiye girdik arkadaşla. İçerisi kalabalık, müşteri var. Dükkandan çıkınca arkadaşa, “Kuruyemiş işine mi girsek la?” dedim. O da, “Saçmalama” dedi. Türk kafası işte. Ne popülerse hemen o işe girme zihniyeti. Kısa yoldan parayı vurma isteği. Bunlar bizim genlerimizde var resmen.

Normalde Pazar akşamları Atv’de, Kim Milyoner Olmak İster’i izlerim. Ama bu akşam yoktu. Onun yerine yeni başlayan bir dizinin tekrarını koymuşlar. Biz de kanal D’de, Beyaz’la Joker’i izledik. Sevgililer Günü nedeniyle, Mutluyuz filminde oynayan İbrahim Büyükak ve Yasemin Sakallıoğlu konuktu. Baya espriliydi.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #115: Ne yazacağımı bilmiyorum (Ve u da bir yazı)  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #117: Gece vardiyasındayım, bilginize

Kişisel Blog Yazıları #115: Ne yazacağımı bilmiyorum (Ve bu da bir yazı)

Yine yazacak bir şey bulamıyorum. Aslında buluyorum ama onları yazmak istemiyorum. Gündelik yaşamdan yazabilirim. Gündem ile ilgili de yazabilirim. Ama her ikisinden de yazmak istemiyorum. Çok çabuk sıkılıyorum ve daralıyorum. Bazı zamanlar kısa hikayeler yazıyorum ama onlar da kesmiyor. Gerçi o yazdıklarım da hikaye mi, onu da bilmiyorum. Buna siz karar verin o zaman. Kişisel BlogYazıları #103: Peynirli ekmek, çay ve bir akşam yazısını bir okuyun isterseniz. İşte böyle hikayemsi şeyler yazıyorum bazen. Sadece yazmaya devam edebilmek için. Benim başka bir tür bulmam lazım. Yazmaktan bıkmayacağım. O yüzden farklı yazı türleri denemem lazım. Başka ne tür üzerine yazılar yazabilirim? En iyisi bunun üzerine biraz kafa yormak.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #114: Kendime dair küçük notlar   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #116: Filtresiz bir şekilde içimdekileri yazınca rahatlamak