Kişisel Blog Yazıları #147

Saate baktı. Daha saat 03.30 geçiyordu. Kalktı, tuvalete gitti.

Sonra mutfağa yöneldi. Kahve içmek istedi canı. Düşünmek istiyordu.

Kahve hazırlanırken camdan dışarıya baktı.

Karşı apartmanda bir iki dairenin ışığı yanıyordu. Belki onların da kendisinin ki gibi uykuları kaçmıştı.

Kahvesini aldı ve masaya geçti.

Kişisel blog yazıları serisinin bu akşam ki yazısını yazamamıştı. Aklına konu gelmişti. Yorgundu da.

O yüzden yazmalıyım diye tutturmadan gidip yatağına yatmıştı.

Hazır kalkmışken yazımı yazayım dedi. Ama yine aklına konu gelmiyordu.

Kahve çok güzel olmuştu. Kahvenin güzel olması, o an için mutlu etti onu. Küçük mutluluklar dedikleri bu olsa gerekti.

Yazmak onun için hobiydi. Belki de hobiden de öte.

Kişisel blog yazıları yazarak hobisini en güzel şekilde gerçekleştirmiş oluyordu.

Bugüne kadar hiç evlenmemişti. Bu saatten sonra da evlenmezdi zaten.

İşi gidip geliyor, hobi olarak da bloğunda yazılar yazıyordu. Hayatı bu kadarcıktı işte.

Ne kadar da rutin bir hayat diye düşündü. İşe git, gel. Hayat, çalışmaktan ibaret gibiydi.

Hayat üzerine çok mu düşünüyordu?

Hayat üzerine çok mu kafa yoruyordu?

Acaba bu kadarı fazla mıydı?

Çok da inceleme işte, yaşa gitsin. Bazısı böyle diyordu. Bu kadar kolay mıydı yani?

Kahvesi bitmişti.  Saate baktı. 04.30 olmuştu. Bardağı mutfak tezgahına koydu. Yatağa doğru yöneldi.

Artık yatmalıydı. Ne de olsa yarın iş vardı.

Hiç iş olmasaydı. Yarın istediği saatte kalkabilseydi. Ne güzel olurdu. Zenginlik dedikleri bu olsa gerek diye düşündü.

Yarın akşam, kişisel blog yazıları serisine muhakkak bir yazı yazmam gerek diye düşünürken gözleri kapanıyordu.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #146

Kişisel Blog Yazıları #146

Dışarıda harika bir hava vardı. Günlerden Pazar olunca da kendini dışarıya atmamak olmazdı.

Ama kendimi akşam 17:30’da dışarıya attım. Daha erken çıkıp direk güneşe maruz kalmak istemedim çünkü.

Fındık dükkanı olan bir arkadaşım var. Onun yanına gittim.

Hem bu şekilde kişisel blog yazıları serisine yazacak şeylerim olur dedim.

Yandaki kahveden çay söyledi hemen. Çay içtik. Ama çay bayattı. Ulan bayat bayat çayı kakalıyorlar millete.

Arkadaşım yeni bir fındık makinesi alacakmış. Onun telaşı içindeydi.

Oradan çıktım. BİM’e girdim. Trabzon ekmeği aldım. Kornet dondurma aldım 4 tane de. Ama isimsiz markadan. Yıllardır aldığımız marka. Şimdi isim vermeyeyim. Reklama girmesin.

Ordan eve geldim. Kanal D’de, Arka Sokaklar’ın tekrar bölümü vardı. Cuma akşamı izlemediğimiz için onu izledik.

Cuma günü Show TV’de Kızılcık Şerbeti’ni izledik çünkü.

Galatasaray evinde Fenerbahçe’yi 3-0 yendi. Artık şampiyon olduk sayılır.

Kişisel blog yazıları serisi için böyle günlük tarzda da yazmak istiyorum ama genelde her gün aynı olduğu için yazamıyorum.

Bugün farklılık olduğu için yazdım.

Gerçi her günüm farklı olsa da yine de sıkılırdım günlük yazmaktan.

Bir gün günlük, bir gün hikaye, bir gün güncel olaylar, bir gün de hiçbir şey yazmak istemiyorum.

Değişik bir ruh dünyam var bu konuda. Her gün aynı tarzda yazamıyorum.

Saat 23.43 oldu. Belki yatmadan önce şu an okuduğum hikaye kitabından bir hikaye okurum. Sonra da yatarım.

Kişisel blog yazıları serisinde sen hangi yazı tarzımı seviyorsun peki?

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #145

 

Kişisel Blog Yazıları #145

*Bu evrenin gizemi nedir ya? Sözde ışık hızını hiçbir şey geçemez. Ama evren, ışık hızının üç katı büyüklüğünde bir hızla genişliyor. Merak ediyorum da: Evrenin sırrını, insanlık olarak çözebilecek miyiz? Yoksa sırrı çözemeden kıyamet mi kopacak?

*Kişisel blog yazıları serisine enteresan bir giriş oldu değil mi? Bu evren, uzay konuları her zaman beni heyecanlandırır. Yeni bir şeyler duyduğumda da böyle paylaşma ihtiyacı hissediyorum işte.

*YouTube ve sosyal medyanın olmadığı bir çağda yaşasaydık her şey daha mı kolay olurdu? Kişisel gelişim, hayalin nedir bulma, hayalinin peşinde koşma, istediğin her şeyi olabileceğinin söylenmesi falan. Bunlardan hiç haberdar olmayacaktık. Ne iş yapıyorsak, paşa paşa çalışacaktık. Kafada hiç bunlar olmayacaktı. Yaşayıp gidecektik. Siz ne diyorsunuz bu konuda?

*Bir arkadaş söyledi ama ne kadar doğru bilmiyorum. Aynı iş yerinde 15 sene çalışırsan tazminatlı çıkış hakkın doğuyormuş. Bunu başka bir arkadaşa söyledim. Onun da aynı iş yerinde 15 yılı doldurmasına çok az kaldı. “Tazminatla çıksan ne olur ki? Hazıra dağ dayanmaz” dedi. Emeklilik ne zaman dedim. 56 yaşındaymış. En aşağı bi 10-12 senesi var daha.  

*Tazminat konusuyla ilgili bir şey daha söyleyeceğim: Geçen gün Orhan Gencebay’ın filmlerinden birini izliyorduk. Filmde, Orhan Gencebay’ın oynadığı karakteri işten çıkartıyorlar. Daha çalışmaya başlayalı bir ay olmuş. Ama ona bile 1 aylık tazminat vermişler. Bu dediğim film, 70-80’li yıllarda çekilmiş bir film. İşçi haklarında nereden nereye değil mi?

*Geçen gün bir blog yazıma gelen yorumları okuyordum. Bir tanesi, “Sen yazının sonuna eklememişsin ama bu sefer ben ekleyeyim: Kişisel blog yazıları serisi devam edecek” demiş. Ben de, “Haklısın, nasıl da unuttum” dedim. Şaka şaka. Böyle bir şey olmadı. Tamamen ben uydurdum.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #144   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #146

 

Kişisel Blog Yazıları #144

Dışarıda pala pala kar yağıyordu. Camdan yağan karı izlemenin huzuru vardı içinde.

Gitti hemen bir kahve yaptı kendine. Yine geldi camın kenarına. Elinde kahveyle izlemeye başladı bu sefer yağan karı.

Kişisel blog yazıları serisinin yeni yazısını yazacaktı.

Ama şimdi bu keyfini bozmak istemiyordu. Birazdan yazardı yazısını. Hem de bu anı yazardı. Konu da çıkmış oldu işte böylece.

Geçmişini, şimdiyi ve geleceğini düşünüyordu. Kişisel gelişimciler her derler ya, “Anı yaşayın” diye. O iş öyle olmuyordu işte.

Sadece şimdiyi, şu anı düşünmek tam bir delilikti. İnsan denen varlığı sadece şimdi ile sınırlayamazdınız.

Çünkü insan, geçmişi, şimdiyi ve geleceği beraber düşününce rahatlardı ancak. En azından şimdilik bu şekilde düşünüyordu.

Gün gelir de sadece şimdiyi düşünebilirse bunu da açık yüreklilikle kendisine itiraf ederdi. Onun değişmez dediği düşünceleri yoktu.

Sabah sabah bunları düşünmek ve sıcacık bir kahve çok iyi gelmişti.

Kedisi, sırt üstü koltukta uzanmış yatıyordu. Bu kedilerin ne ilginç yatış şekilleri var diye düşündü. Gidip sevmek istedi ama sonra vazgeçti. Çünkü severse muhakkak uyanırdı. Onu yazı yazarken rahat bırakmazdı sonra. En iyisi hiç ellememekti.

Kahvesinin son yudumunu da içti ve kahveyi bitirdi. Bardağı masasına koydu. Ama içi rahat etmedi.

İşi biten şeyin etrafında olmasını istemiyordu. Boş bardak, yenilmiş çikolata kabı falan gibi. Gitti, mutfağa bıraktı bardağını. Tekrar içeri geldi ve masasına oturdu.

Artık kişisel blog yazıları serisinin yeni yazısını yazmaya başlayabilirdi.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #143  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #145

Kişisel Blog Yazıları #143

*Bugün 23 Nisan. Çocukların bayramı. Bir sürü paylaşım yapılıyor. Siz bizim geleceğimizsiniz falan diye. Peki çocuklara gerçekten öyle davranıyor muyuz? Onlara bunu hissettiriyor muyuz? “Sen çocuksun bilmezsin sus” deriz. Öz güveni yıkar geçeriz. “Sen yapamazsın, çocuksun daha” deriz. Onlara sorumluluk vermeyiz. Onları hayata dahil etmeyiz yani. Bence burada bir sorun var. Bunu konuşmalıyız ve düzeltmeliyiz.

*Kişisel blog yazıları serisi gibi daha önce seri yapan bloglar var mı diye baktım ama bulamadım. Zamanında bazı bloglar yapmış. Yapay zekanın yalancısıyım. Peki göster o zaman onları diyorum. Gösteremiyor. Tanıdık bloglardan seri yapan biri vardı bak. Bir yılda, her gün yazı yazma serisi. 365 yazı. İşte bunu bir zamanlar Yine Bir Gün Biz Böyle bloğu yapmıştı. Şimdi de her gün yazıyor ama seri olarak değil. Tam bir günlük blog işte.

*Mario Levi’nin bir röportajını izledim bugün. O da zamanında yazarlık atölyesi açmış. 21 yıl kesintisiz ders vermiş. Yazarlık atölyelerini sordular. “Ebru öğrenmek istiyorsunuz mesela. Bir ustanın yanında yetişmeniz lazım. Ney üflemek istiyorsunuz. Bir ustanın yanında yetişmeniz lazım. Piyano çalacaksınız. Bir ustanın yanında yetişeniz lazım. Bütün bunlar yapılırken neden yazarlık için bunu düşünmeyelim? Benim ki bir çeşit usta/çırak ilişkisi.” dedi. Evet, bu açıdan düşündüğümüzde çok mantıklı geldi bana da. Evet, eskisi gibi negatif bakmıyorum artık yazarlık atölyelerine. Ama gerçekten işin ehli olanlardan ders almak kaydıyla. Zaten röportajda Mario Levi de buna vurgu yapıyor. Önüne gelenin yazarlık atölyesi açması hakkında. Yani işin özü: Güvendiğim isimlerden birileri olursa yazarlık atölyesinin başında ve imkanım da varsa o an için yazarlık atölyesine gitmek isterim artık.

*Kişisel blog yazıları serisinin yeni yazısında neler mi olacak? Ben de bilmiyorum. Yine içimden geleni, aklıma takılanı yazacağım bir yazı olacak o kesin.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #142  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #144

Kişisel Blog Yazıları #142

*Bugün 23 Nisan. Buruk bir şekilde kutluyoruz bu günü. Çünkü Kahramanmaraş’taki okul saldırısında hayatını kaybeden çocuklarımız ve öğretmenimizin acısı hala kalplerimizde.

*Kişisel blog yazıları serisine bir süre ara vermiştim. Şimdi bu yazı ile seriye kaldığımız yerden devam ediyorum. Bazen sıkılıp ara veriyorum sonra tekrar dönüyorum. Bu da, o dönüş yazılarımdan biri.

*Bazı dizi oyuncuları çıkıp, Kahramanmaraş’taki olayın dizilerle alakası olmadığını söylüyorlar. Tamam, her şeyi dizilere bağlamamak lazım. Ama dizilerin de etkisi var. Artık şunu bir kabul etsek mi?

*Canan Karatay Hoca, eşini kaybetmiş ya. Üzüntüden de dişleri dökülmüş hocanın. Hoca adına çok üzüldüm. Şimdi düşünüyorum da, hayatta ne için yaşayacak? Eşini, hayat arkadaşını kaybetmiş. Hayata yeniden bağlanma motivasyonunu nasıl bulacak?

*İbrahim Tatlıses, bütün servetini devlete bırakacağını açıklamış. Artık çoluk çocuktan ne kadar bıktıysa. Ama çocukların, “Tamam babacığım. Sen öyle dediysen, öyle olur” diyeceğini sanmıyorum. Böyle durumlarda kişi, servetini devlete, hayır kurumlarına bıraksa bile varisler itiraz ettiğinde yine mirastan pay alabiliyorlarmış. Geçen bununla ilgili arkadaşla konuşmuştuk. O söylemişti.

*Oyuncu Ferdi Atuner hayatını kaybetmiş. Kendisini Ayrılsak da Beraberiz dizisinde, devamlı “Bir tatlı huzur almaya geldim kalamıştan” şarkısını söylerken hatırlarım. Bir de Kemal Sunal’ın, Çarıklı Milyoner filminden.

*Kişisel blog yazıları serisinin ortaya karışık yazılarından biri daha bitti. Şimdi sıra, serinin yeni yazılarında. Beni takip etmeyi, bildirimleri açmayı ve yorum yapmayı unutmayın. Pardon ya. Bu söylediğim YouTube’da oluyordu değil mi?

*Önceki yazı: Soğuk esen hava ve çirkin bir dizi- Kişisel Blog Yazıları #141  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #143

23 Nisan'da onları hatırlayacağız...

Kahramanmaraş’taki okul saldırısında öğretmen ve öğrenciler hayatını kaybetti. Şimdi gel de 23 Nisan’ı kutla. Bizim için sevinç ve neşe anlamına gelen 23 Nisan, resmen yas günü oldu. Hele, bayramlık giyecek çocuklar kefen giydi diye yazmış ya biri. İnsanın yüreğini dağlıyor.

Saldırının gerçekleştiği okulun tamamen kapatılacağı iddiaları var. Başka bir iddia da, öğrenciler yakınlardaki diğer okullarda eğitim görmeye devam edecek, şimdilik okul kapalı kalacak. Sonra duruma göre bakılacak. Şu an için öğrencilerin tekrar o okula gitmemesi çok doğru bir karar. Resmen bir travma olurdu onlar için.

Patır patır insanların öldürüldüğü oyunlar yasaklanmalı bence. Sanal dünyada insan öldüre öldüre hissizlik oluşuyor çocukta. Gerçek hayatta da insan öldürmenin hiç de problem olmayacağını düşünebilir çocuk. Tabi ki sadece oyunlar değil bunun sebebi. Ama oyunlar da nedenlerden biri.