Kişisel Blog Yazıları #207

*Fatih Terim, YouTube kanalı açmış. Fatih Hocam, senin ne işin var YouTube’larda ya? Kanalımı takip edin ve beğenmeyi unutmayın mı diyeceksin hocam?

*Türkiye- Avustralya milli maçında forvette oynayan Kerem Aktürkoğlu’nun halini görmüşsünüzdür. Avustralya savunma oyuncularının yanında küçücük kalıyor. Ya biz Türkler neden hep böyle ufak boyluyuz? Neden boylu poslu bir millet değiliz?

*Elon Musk’ın serveti Tüm Türkiye’ye dağıtılsa kişi başına 500 bin TL düşüyormuş. “İyi paraymış” dedim. Bir arkadaş da, “O kadar büyük bir para değil, abartma” diyor. Boşuna demiyorlar zenginin parası fakirin çenesini yorar diye. Biz de boş boş konuştuk işte.

*Steven Spielberg’in yeni filmi, “İfşa Günü” hakkında çok iyi şeyler söyleniyor. O kadar çok film çekildi ki bu konu hakkında. Artık hiçbir uzaylı filmi beni şaşırtamazmış gibime geliyor. Hadi şaşırt beni Spielberg.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #206

Kişisel Blog Yazıları #206

Sabah 07.00’deki Türkiye- Avustralya, Dünya Kupası maçına kalktık.

Hava biraz yağmurlu gibiydi.

O yüzden dev ekranda maçı izlemeye gitmedim.

Ama bizim belediye de hava yağmurlu diye kapalı pazar yerine kurmuş dev ekranı.

Simit, poğaça ve çay da ücretsiz dağıtılmış.

Maçı TRT 1’de izledik. 2-0 yenildik. Ama iyi oldu. Böyle şok mağlubiyetler takımı kendine getirir.

Bir sonraki maç cumartesi günü, sabah 06.00’da, Paraguay ile. Bol gollü bir galibiyet bekliyorum ben o maçta.

Akşam kanal D’de, Daha 17 dizisini izledik. İlk bölümdeki o hızlı tempo yok.

Ama yine de izliyoruz işte. Başka da doğru dürüst izlenecek bir şey yok.

Gezmekten dönerken arabada satış yapan kirazcıya denk geldik.

Kilosu 100 liraymış.

Üç arkadaşın hepsi aldı. Ben de aldım onlar almışken. Gruptaki herkes alıp da sen almayınca olmuyor.

Arkadaşın fındık dükkanına gitmiştim. Baktım kapalı. Aradım.

Köye gitmiş. “Sonra görüşürüz o zaman” dedim.

Aslında telefon açmayabilirdim.

Dükkan kapalıysa çekip gidebilirdim.

Ama aradım ki, geldiğimi bilsin.

“Bu çocuk da ne zamandır beni ziyarete gelmiyor” demesin.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #205

Kişisel Blog Yazıları #205

*ABİ dizisinin sezon finalinin tekrarı vardı bugün. Çağla öldükten sonra diziye olan ilgim azalmıştı. Ama sezon finalini izledikten sonra dizi tekrar sardı beni. Şimdi yeni sezonu heyecanla bekliyorum. Dizinin son sahnesinde Doğan’ı, bir hücreye kapatılmış görüyoruz. Zincirlerle de bağlı. Eski zaman filmlerindeki gibi. Üstü başı perişan ve saçı sakalına karışmış. Topuklu bir ablamız, topuklarının sesisini duyurarak geliyor tok tok diye. Doğan, başını kaldırıp kadına bakıyor ve sahne orada bitiyor. Ablayı sadece topuklularla yürürken görüyoruz ama yüzünü göremiyoruz. Acaba Kenan İmirzalıoğlu’nun eşi Sinem Kobal mı? Çünkü diziye Sinem Kobal’ın gireceği konuşuluyordu. Belki de herhangi bir kadın oyuncuyla çekilmiştir ve hala yeni kadın başrol bulunamamıştır. Kim bilir.

*Yarın sabah saat 07.00’de, milli takımın Dünya Kupası’ndaki ilk maçı var, Avustralya ile. Her yerde sokaklara dev ekranlar kuruluyor. Bizim burada da belediye dev ekran kuracak. Yarın hava yağmurlu olmazsa gitmeyi düşünüyorum. Zaten hava yağmurlu olursa belediye de iptal eder. Öyle kapalı bir mekan yok burada. Bu arada ikram olarak gelenlere çay ve simit dağıtılacağı söyleniyor. Hizmet diye buna denir işte. Sabahın o saatinde sıcacık simit ve sıcacık çay, on numara olur. Evde izlemektense milletle beraber izlemek daha fazla sarar diye düşünüyorum. Peki siz gidecek misiniz maçı izlemeye?

*Bir tane bankadan kredi çekmek istedik. Sözde 100 bin lira kredi almak için başvurduk. Ama bana kredi çıka çıka 10 bin lira çıktı. Ulan küfür mü ediyorsunuz siz bana? Tabi bunu müşteri temsilcisine demedim. İçimden söyledim. Kıza bağırıp çağırsam ne olacak? Değişecek mi sanki? Kıza sorduk. 100 bin liraya kadar ifadesi varmış, 100 bin lira değilmiş. Kredi falan almadık tabi. Bu arada ilk defa bir çağrı merkeziyle görüntülü konuştum. Bir de prosedürler o kadar çok sürüyor ki. Artık sıkıntıdan patlama noktasına geldim. Telefonun şarjı bile bu sıkıntıya dayanamadı, şarjı bitti ve telefon kapandı. Kız, şak diye tekrar aradı ve kaldığımız yerden devam ettik. İşlemler uzayınca müşterilerin yaşadığı sıkıntıyı, bizzat deneyimlemiş oldum. Artık bu konuda müşterilere daha toleranslı olacağım ben de.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #204   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #206 

 

Kişisel Blog Yazıları #204

*Bir arkadaşa, iş bulma sitesinden bizim çağrı merkezinde çalışması için iş ilanı gönderilmiş. “Cesaret edemiyorum. Artık insanlara tahammülüm kalmadı” diyor. Kimin kaldı ki zaten. Sosyal medyada hayvancılıkla uğraşmaya başlayan bir kız, “İnsanlarla uğraşmaktansa hayvanlarla uğraşmayı tercih ederim” demiş. Haklı. İnsanlar olarak birbirimizden bıktık. Artık birbirimize nefes aldırmıyoruz çünkü. Kimseyle muhatap olmadan yaşama isteği var çoğumuzda.

*Akşam televizyonda bir şey yoktu. Kanal D’de, Daha 17 dizisinin tekrar bölümünü izledik biraz. Sonra Atv’ye, Var Mısın Yok Musun’a geçtik. Sanki birkaç bölüm sonra yayından kalkar gibi geldi bana Var Mısın Yok Musun. Bu sadece bir his tabi. Neler olacak göreceğiz.

* “A Milli futbol takımı için yapılan marşlarda neden devamlı saldırmak ve buna benzer ifadeler var. Savaşa gitmiyoruz ki, maç oynamaya gidiyoruz” diyordu bugün izlediğim bir YouTube videosunda biri. Hakikaten de öyle bak. Bu arada milli takım için marş yapmayan şarkıcı kalmadı herhalde. 15-20’yi bulmuştur.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #203  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #205

 

Kişisel Blog Yazıları #203

Yorulmuşum. Uzandım. Uyumuşum. Telefonun alarm sesine uyandım. Kalkıp alarmını kapatana kadar susmadı telefon. “Bu ne inat kardeşim ya” dedim. Şimdi bu telefonu kalkıp duvara fırlatsam ne olacak? Yine ben zararlı çıkacağım. Durduk yere yeni telefon masrafı çıkacak. Gerçi yeni telefon da istiyorum. Bu şekilde mana etmiş de olurum diye de düşünmüş olabilirim bilinç altımda. Böyle bir çılgınlık yapmadım tabi. Sinirli bir vaziyette kalktım ve telefonu susturdum. “Yapacağın buydu işte, susmak” dedim. İnsan telefonla, telefonun alarmıyla kavga eder mi? Eder kardeşim eder. Şu devirde nelerle kavga etmiyoruz, neleri kafaya takmıyoruz ki? Özgür Özel bile yeni bir parti kurmaktan bahsediyor. Ortam ısınıyor. Şimdi partileme zamanı. Delicesine dans etmek ve her şeyi bir anlık da olsa unutma zamanı.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #202  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #204

Kişisel Blog Yazıları #202

*Kardeşimle yürüyüşten eve geldiğimizde bizimkiler kanal D’de Eşref Rüya dizisinin final bölümünü izliyorlardı. “Sonunu tam bağlayamamışlar” dedi babam. Zaten apar topar yapılan bir finalden ne beklenebilirdi ki?

*Hiç hesapta yokken gece bisiklete bindim. Gece bisiklete binmek benlik değil. Tedirgin oldum. Işık olmayan yerlerden geçiyorsun ya. Orada bir şey var mı göremiyorsun. Kedi, köpek, tümsek, taş falan filan işte.

*Bizim Mustafa anlatıyor. Atv, utv gibi motorlu araçlardan falan. Bu araçlarla hiç işim olmaz. Bunları kullanmak için bir gram olsun hevesim de yok. Ama Mustafa bu araçlara aşık. Tutkulu bir şekilde anlatıyor. İşte o tutkulu bir şekilde anlatması yok mu? Hiç anlamasam bile dinliyorum işte. Sırf o tutku yüzünden.

*Bazı şeyleri açıklamaya çalışmıyorum artık. Karşı taraf nasıl anlarsa anlasın. Artık uğraşacak, kendimi açıklayacak mecalim yok. Hem böyle daha iyi ya. En azından şimdilik. Negatif bir yan etkisini görmedim daha.

*Son dönemde yazdığım yazılara bakıyorum da. Güncelden daha çok, kendi hayatımdan yazmaya başlamışım. Yoksa ben gerçek bir kişisel blog olmaya mı başladım? Gündemden moralim bozuluyor çünkü. Mecburen kendi hayatımdan yazmak zorunda kalıyorum.

*Bu akşam biraz hava serin gibiydi. Ama yine de gidip dondurmacıda dondurma yedik. Üzerimde hırkayla, bu serin havada, dondurmacıda ne yapıyorum ben dedim. Şirinler denen, mavi dondurmadan aldım bu arada. Hiç mi hiç, beğenmedim.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #201  

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #203

Kişisel Blog Yazıları #201

Akşam 20.30’da arkadaşlarla dondurmaya yemeye gittik. Normalde dondurma yediğimiz yer kalabalık olmazdı. Ama bu akşam tüm masalar doluydu. Neyse ki şansımıza bir masa boştu. Bu akşam dolu olmasının nedeni de: Az ileride bir lise var. Mezuniyet töreni varmış. O yüzden doluymuş. Dondurmalarımızı yerken mezuniyette çalınan müzikleri duyuyorduk. Mezuniyet töreni olduğunu bilmesek düğün derdik. Düğünlerde ne çalınıyorsa, bildiğin onlar çalıyor. Dilara, Ankara’nın Bağları falan. Bir ara müziğin ritmine dayanamadım. “Kalkın gidelim, biz de oynayalım” dedim. Tabi gidemedik. Normal olarak öğrenciler ve aileleri girebiliyor. Mezuniyetten çıkıp dondurmacıya gelen birkaç öğrenciyi gördüm. Onlar adına ne mutlu. Hayatlarında bir dönem kapanıyor ve yeni bir dönem başlıyor. Umarım hepsinin hayallerindeki gibi bir yaşamları olur.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #200   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #202