Kişisel Blog Yazıları #138

Kişisel blog yazıları serisinin yeni yazısı için son çağrı. Başlıyor, başlıyor.

Yazıyor, yazıyor gibi oldu bu da. Hani zamanında küçük çocuklar gazeteleri, sokaklarda satarlarmış ya.

Gazeteyi satarlarken de, “Yazıyor, yazıyor” diye bağırırlarmış. Nostalji olarak böyle satışlar hala yapılsın isterim ben.

GAZETE SATIŞI SOSYAL DENEYİ…

Sokakta gazete satana denk gelsem, “Hazır yanıma kadar gelmiş alayım bari” derim. Ama başkası alır mı?

Bunu sosyal bir deney olarak bir denemek lazım. Milletin tepkisi nasıl olurdu acaba?

Bir de satan çocuk, elindeki tüm gazeteleri bitiriyormuş. Olur mu olur. Denemek lazım işte.

Artık bu sloganın yerini son dakikalar aldı. Yeni bir gelişme olduğunda yer gök son dakika ile yankılanıyor.

Yer gök demişken. Bir zamanlar Yer Gök Aşk diye bir dizi vardı. Aklıma geldi şimdi. Kimler oynuyordu tam hatırlamıyorum.

AKLINA GELENİ YAZMAK…

Ama izlemediğimi hatırlıyorum. Beğendiğim bir dizi değildi yani. Ya zaten bir insan çıkan her diziyi de sevemez ya.

Ben ne anlatıyorum ya. Biriniz de kardeşim sen ne anlatıyorsun ya demiyorsunuz. Belki de çoktan dediniz de ben duymadım.

Akışına geldiği gibi işte. Aklımdakileri dökmeye çalışıyorum. Kişisel blog yazıları demek de bu değil mi zaten?

Aklından geçenleri bir kağıda dökmek. Tabi bu lafın gelişi. Aklımdan geçenleri bilgisayara dökmek.

BİLGİSAYAR DA YAZMAK, DAKTİLO DA YAZMAK…

Bilgisayarda yazmak, daktilo ile yazmaktan daha kolay olsa gerek. Siz ne dersiniz?

Daha önce hiç daktilo kullanmadım. Ama imkanım olsa bir kereliğine olsun kullanmak isterdim. Bakalım nasıl bir şeymiş.

O deneyimi yaşamak isterdim. Ondan sonra bilgisayarla arasındaki farkı çok iyi anlamış olurdum. O farkı da yine burada sizlere anlatırdım.

HAYALİNDEKİ İŞİ YAPMAK DÜŞÜNCESİ BALON MU?

Olmak ya da olmamak. İşte bütün mesele bu. Hayalinizdeki şeyi oldunuz mu? Yoksa başka başka işlerde mi çalışıyorsunuz?

Bir de bu hayalindeki işi yapmak olayı büyük bir balon mu yoksa?

Bu çağın insanı hayatı boyunca huzursuz olsun diye içimize, kalplerimize atılmış olan bir karıştırıcı mı? Yoksa saçmalıyor muyum? Sen de bir iki kelam etmek ister misin bu konuda?

Dizilerde çok olur. Bir karaktere soru sorulur. Karakter cevap vermez ve öylece bekler. O anda televizyonun karşısında ben, “Konuşsana lan, bir şey desene. İyi ya da kötü, bir şey de” diye söylenir dururum.

KISA BLOG YAZILARI…

Hep bunlar reels videoları yüzünden. Her şey bir an içinde olsun bitsin istiyoruz. Kısa kısa video izlemeye alıştık çünkü. Beklemeye, bekletilmeye tahammülüz yok.

Reels videoları dışında kısa blog yazılarını da severim. Hatta o kadar kısa ki, bir cümlecik olanlarını bile.

Bazı bloglar var öyle. Bir cümlecik yazmış bırakmış. Ama benim için değerli. İçinden o geçmiş ve onu yazmış.

Ne seo beklentisi, ne okunma beklentisi. Hiçbir beklentisi olmadan yazıp, bırakmış işte.

BAŞARI, BEKLENTİSİZ OLUNCA MI GELİR?

Belki de hayatta başarılı olmanın yolu beklentisiz olmaktan geçiyor.

Ama beklentisiz olmadan yaşanır mı? Benim için çok zor.

Beklentisiz yaşamak için kırk fırın ekmek yemek gerekiyor herhalde.

Manevi olarak bazı aşamaları geçmiş olmak. Olgunlaşmak. O da ha deyince olacak bir şey değil.

Belki de ömrün boyunca hiç olgunlaşamayacaksın. Şu kadar yaşarsan veya şunları yaşarsan, kesin olgunlaşırsın diye de bir garantisi yok bu işin.

ESKİLER NE SÖYLERSE DOĞRU SÖYLERLER…

Oğuzhan Koç, Dünya Gazetesi’nin YouTube kanalına konuk oldu. 20 dakikalık bir video. İzlemenizi öneririm.

Nasıl ünlü olduğundan, paranın Oğuzhan’ı bozup bozmadığına, parasını nasıl değerlendirdiğine kadar her şeyi konuştular.

Programın sonunda da Oğuzhan, babaannesinin söylediği bir sözle programa noktayı koydu.

Babaannesi, “Akarken doldurun evladım” dermiş. Programın sunucusu Hande de, “Eskiler ne söylerse doğru söylerler zaten” dedi.

Bunu duyduğuma sevindim. Artık eskiler değer görüyor, kıymet görüyor. En azından söyledikleri şeyler.

Eski insanlar, atalarımız, babaannelerimiz, anneannelerimiz bir şey söyledilerse doğrudur.

Büyükler sizi uyarıyorsa, bir şeyi yapma diyorsa, size öğüt veriyorsa, hemen kulak arkası edilmemeli.

Ya bu kadın, bu adam bana bir şey söyledi ama gerçekten doğru mu söylüyor? Geçin odanıza bir düşünün. Ama objektif bir şekilde.

Sonra nasıl istiyorsanız öyle davranın yine. Ama önce dikkate alın size söylenenleri.

KARGODAN GELEN GİZEMLİ DEFTER…

Evde otururken kapı çaldı. Baktım, kargo gelmiş. Defter ya da kitap gibi bir şey gelmiş dışından belli oluyor.

Evet, tam tahmin ettiğim gibi bir defter. Tam günlük yapılacak bir defter ama. Güzel mi güzel yani.

İlk sayfasını açtım. Bir şey yazıyordu. “Bu defterin kimden geldiğini merak ediyorsun değil mi? Sonraki sayfayı aç” yazıyordu.

Hemen diğer sayfayı açtım. Kimdi bu? Açtığım bir sonraki sayfada ise, “Kişisel blog yazıları serisi devam edecek” yazıyordu.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #137

Kişisel Blog Yazıları #137

*Saat 23.25 geçiyor. Pazartesi günü bitti bitecek. Kişisel blog yazıları serisinde yeni bir yazı girme vakti. Nasılsın dostum? Bu biraz Amerikan filmlerindeki gibi oldu.

*Teyze oğlu, üniversite zamanında arkadaşları ile çekilmiş fotoğrafları paylaştı Whatsapp grubunda. Bizim yeğenlerden bir tanesi de fotoğrafları görünce, “Kim bilir neredeler ve nasıl hayat yaşıyorlar?” dedi. Gerçekten öyle. Evlenip çoluk çocuğu karıştılar belki. Hala evlenemeyip evde kalmış olabilir içlerinden birisi belki de. Belki de çoktan bu hayattan kopup gitmiş olabilir fotoğraftakilerden birisi. Hayat işte. Severim böyle düşünceleri.

*Bu sabah bir uyandık saat 09.00 olmuş. Normalde o saatte kardeşimin çoktan işte olması gerekirdi. Hemen kalktı, giyindi ve işe gitmek için yola koyuldu. Ben mi? Ben gece vardiyasında olduğum için sorun olmadı. Ben uyumaya kaldığım yerden devam etmek istedim ama olmadı. Bir kere uyanmıştım çünkü. Yatakta dönüp durmak da istemedim mecburen kalktım.

*Fatih Altaylı, bir tane YouTube kanalına konuk olmuş. Programı izlerken alnının iki yanında bant gördüm. “Bunlar ne ola ki?” diye düşünürken cevabımı aldım. Çünkü sunucu o bantlar hakkında soru sordu. Evet, beyinden ameliyat olmuştu Fatih Altaylı. O ameliyattan kalma bantlarmış.

*İlber Ortaylı vefat ettikten sonra Fatih Altaylı ve Celal Şengör ilk programlarını yaptılar. Celal Şengör çok duygusaldı. “Kapı açılacak da elinde bastonuyla İlber gelecek diye çok bekledim” dedi. Gerçekten çok seviyormuş İlber Hocayı. Bu arada Celal Şengör de çok zayıflamış ve süzülmüş gibi geldi bana. Ayrıca bir konu konuşuluyordu ama Celal Şengör sanki zorla konuşuyor gibiydi. Hiç tadı tuzu yoktu. Sanki Fatih’e, “Ya Fatih, İlber gitmiş. Sen bana program yaptırıyorsun” der gibiydi.

*Sosyal medya diyeti diyoruz ya. Ben hep, İnstagram ve X diyeti olarak anlıyorum bu diyeti. Hiç YouTube diyeti olarak anlamıyorum. Siz de böyle misiniz? Bu aralar YouTube diyeti yapmaya başladım ben. Ama bilerek ve isteyerek değil. Canım istemiyor. Mesela bugün bilgisayarı açıp da, YouTube’dan hiç bir video izlemedim. Hiç de eksikliğini hissetmedim. Bakalım ne zamana kadar gidecek böyle?

*Kişisel blog yazıları deyince bence böyle olmalı. Biraz gündemden ortaya karışık, biraz da kendinden. Hayat gibi işte. Bir günde neler konuşuyorsak, bu yazılarda da onlar olmalı. O yüzden tek bir tema üzerinde ilerlemiyor benim yazılar. Daldan dala denilen türden yazılara güzel bir örnek oluşturur bu yazdıklarım.

*Pazartesi bitti, kişisel blog yazıları serisinin bu yazısı da bitti. Ama biliyorsunuz ki, seri devam edecek.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #136

 

Kişisel Blog Yazıları #136

*Kişisel blog yazıları serisinin hafta sonu yazısından merhaba. Nasıl gitti pazar günü? Yani tatil gününüz. Haftanın yorgunluğunu ve stresini atabildiniz mi? Ben mi? İnanın anlayamadım. Stresi mi attım mı? Yoksa daha da mı stres yüklendim, bilemedim.

*Benim bilgisayar çok ağırlaştı. Galiba yavaştan beni yenile der gibi gibi.

*Bizim buranın otobüs fiyatlarına zam geldi. 50 liradan bir anda 70 liraya çıkarttılar. Fiyatlar uçuyor resmen. Zamanında 5-10 lira artış yaparlardı tepki çekmeyelim diye. Ortam öyle bir ortam oldu ki. Bir anda 20 lira zam yapabiliyorlar artık.

*Kafede içtiğimiz çay fiyatlarını da söyleyeyim: Geleceğe not olsun. Normal bardakta çay 50 lira, fincan da çay 70 lira. Artık eskisi gibi fiyatları çok önemsemiyorum. Ne kadarsa parası, parayı verip çıkıyorum. Bir bardak çay 50 lira olur mu normalde? Olmaması lazım ama ortam enflasyonist bir ortam. Kafe sahibi de, “Benim de giderlerim arttı. Ben ne yapayım?” kardeşim diyor. Adama ne diyebilirsin ki?

*Hani bir söz vardır ya. Krizi, fırsata çevirin diye. Bu sözü söyleyenlere sesleniyorum: Hadi buyrun. Ne yapalım da krizi, fırsata çevirelim. Yol gösterin. Altın mı alalım? Bitcoin’e mi dalalım? Gümüş alıp, unutalım mı?

*Okuduğum köşe yazısında, 90’lar müziklerinin bu kadar çok dinlenmesinin nedeni olarak, bugünden kaçmak istememiz olarak gösteriliyordu. Peki ya sizce? 90’lar bizim için bir kaçış noktası mı?

*Güller ve Günahlar dizisinde Berrak karakterini oynayan Oya Unustası’nın ilk dizisi, İzmir Çetesi diye bir diziymiş. O dizide, Kadir İnanır’ın kızını oynuyormuş. Oyunculuk dünyasına Kadir İnanır gibi bir devle adım atmış yani.

*Dün arkadaşla marketten alışveriş yaparken, arkadaşım, hemen kasanın yanındaki raftan bir markanın Dubai çikolatasını aldı. “Sen de ister misin?” dedi. “Tamam, bana da al” dedim. Uzun süre sonra yine Dubai çikolatası yedim. Özlemişim resmen. Şimdi marka adını vermeyelim. Reklama falan girer derler, başımıza bir sorun çıkmasın.

*Dün arkadaşla pideciye gittik. İkişer lahmacun söyledik. Birini yiyemedim ben. Arkadaşa dedim, “Sen yer misin?” diye. O da, “Senin yüzünden ben de iki tane söyledim. Neden söylediysem. Zar zor yiyorum benimkini” dedi. “Ne biliyim lan. Kendimi çok aç hissettim. O yüzden iki tane söyledim. İnsanın gözü doyacak işte” dedim. Neyse, paket yaptırdım. Eve getirdim. Akşam yedik. Ziyan olmasına gönlüm razı gelmezdi.

*Bizim bir komşu. Artık evde yoğurt yapamadığını ve bu nedenle marketten yoğurt almaya başladığını söylemiş. Öyle bir noktadayız ki. Artık kimse bir şeylerle uğraşmak ve emek vermek istemiyor. Komşumuz özelinde söylemiyorum. O biraz rahatsız. Eskisi gibi yoğurt yapmakla uğraşamayabilir. Yani artık sağlıklı beslenme falan çoğu kişinin umrunda değil. Karın doyurmak değil mi mesele. Doyuralım gitsin işte düşüncesinde çoğunluk. Bence böyle tabi. Peki sence? Yoksa ben mi abartıyorum?

*Bugün okuduğum bir kişisel blog yazısında köfteyi çok sevdiği yemeklerden biri olarak yazmış arkadaşımız. Şimdi kendisinden izin almadığım için ismini yazmıyorum. Evet, ben de köfteyi severim. Ama ızgara köfteyi. Evde yapılan köfteler asla ızgaranın yerini tutmuyor. İlle de ızgara köfte.

*Bir arkadaşım bazı konularda yapay zekaya danıştığını söylüyor. “Yapay zekanın her söylediğine güvenme. Bazen yalan yanlış bilgiler veriyor” diyerek uyarıyorum onu. Hele ilk başlarda doğru bir şey söylediği yoktu. Baya kendini geliştirdi yapay zeka. Çok büyük ilerleme kaydetti. Ama yine de çok önemli konularda yapay zekadan alınan bilgilerle hareket etmemek lazım. O bilgileri teyit ettikten sonra kullanmak lazım.

*Kafede arkadaşla oturmuş bir şeyler içerken önümüzde bir işe alıma şahit olduk. Yeni işe başlayacak bir kız, -personel müdürüydü herhalde- bir yetkiliden bilgi alıyordu. Şöyle yapacaksın falan diye. Kafedeki düzeni anlatıyordu. “Gelen müşterilere hoş geldin” falan diyeceksin diyordu. Onlar konuşurken gelen müşterilere, müdürle beraber işe yeni başlayacak kız da, “Hoş geldiniz” diyordu. Heyecanını yüzünden okuyabiliyordum. Umarım bu kafede çalışmaktan mutlu olur. Güzel bir iş ortamı olur. En azından daha iyi bir iş bulana kadar.

*Kişisel blog yazıları serisinin pazar günkü yazısı da bitti. Ama seri devam edecek. Görüşürüz.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #135    

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #137

 

                                      

 

 

Kişisel Blog Yazıları #135

Kişisel blog yazıları serisinin yeni bir yazısından merhaba.

Nasılsın? Nasıl gidiyor hayat? Yorumlara tek cümleyle senin için hayatın şu an nasıl gittiğini not düşmek istersen beklerim.

PARA İSTEYEN ÇOCUK…

Bugün arkadaşım ile buluştuk. Bir şeyler yedikten sonra bir kafeye gittik oturmaya.

Bu kafede daha önce olmayan bir şey oldu ve bir çocuk geldi yanımıza. 10-12 yaşlarında.

Yanıma yanaştı ve para istedi.

Üstü başı öyle aç bir çocuk gibi de görünmüyordu. “Ne yapacaksın parayı?” diye sordum.

Bir şey dedi ama anlamadım.

Bu arada arkadaşım, cebinden çıkarıp 50 lira verdi.

Arkadaşımın parayı verdiğini görünce, “Tamam abi verdi sana” dedim. Çocuk, “Olsun olsun, sen de ver” deyip cüzdanıma elini attı.

Tabi cüzdanı çektim hemen ve vermedim.

Sonra da çocuk gitti.

Arkadaşım da, “Verseydin ne olacaktı? Pintilik yapma lan” dedi.

“Yok abi, sen verdin işte. Hem de bir şeye ihtiyacı var gibi gözükmüyordu çocuk” dedim.

Çocuklarda işin kolayını bulmuşlar. Para kazanmanın kolayını yani.

Ülke olarak kolay para kazanma peşindeyiz zaten. Bu çocuk da o modaya uymuş.

Aç olan çocuk, bir şeye ihtiyacı olan çocuk böyle mi davranır?

Vermem abi. Böyle çocuklara para falan vermem.

SOKAK MÜZİSYENİNE PARA VERMEK…

Bugün yaşanan başka bir para verme olayı. Aynı arkadaşımla geziyoruz yine sokakta.

Bir yerlerden çok güzel bir klarnet sesi geliyor. “Bir yerlerde yüksek sesli bir müzik açık herhalde” dedim.

Çünkü o sokakta daha önce klarnet çalan bir sokak müzisyenine denk gelmemiştik.

Baktık müzisyen.

Arkadaşım hemen cebinden para çıkardı ve önündeki kutuya attı. “Nerede müzisyen görsem para atarım” dedi.

“Ulan keşke benim de böyle bir şey çalma yeteneğim olsaydı. Ben de sokaklarda çalardım” dedim.

Her zaman sanata ilgim olmuştur.

Resime, bir müzik aleti çalmaya. Zaten sanata ilgim olduğu bir bloğum olduğundan belli değil mi?

SOSYAL MEDYA BİZİ NASIL ETKİLİYOR?

Şu dünyada bize nefes aldıracaklar bir şeyler lazım. Artık kötü haberleri ve olayları duymaktan boğuluyoruz.

Bazı zaman düşünüyorum, “Teknolojinin olmadığı bir dönemde yaşasaydım daha mı iyi olurdu?” diye.

Elimizin altında İnstagram ve X var. Her an, her şeyden haberimiz oluyor.

Sosyal medyalar ilk çıktığında ne sevinmiştim. Anında her şeyden haberim olacaktı. Ne gereği varsa. Neden seviniyorsam.

Sosyal medyalar çıkmadan önce haber kanallarını izlemeyi severdim.

Çünkü bir şey oldu mu hemen son dakika diye haber geçerlerdi.

Sonra her saat başı haber bültenleri olurdu.

Eğer o akşam ana haberleri izleyemediysem, bilmem gecenin kaçında haber kanallarından birinin- genelde de Ntv’nin- saat başı haberlerin açıp, günün gelişmelerinden haberdar olurdum.

Peki ya şimdi?

Saat başı haberlerini izlemiyorum bile. Çünkü gereği kalmadı. Çünkü, anlık haber, hemen elimin altında.

İstediğim an, İnstagram ve X’e girip, neler olup bitiyor öğreniyorum.

Ama bu benim moralimi bozuyor. Olmadık haberlere tanıklık ediyoruz.

Dünyaya ve insanlara, güvenimizi sorgulatacak, bu dünyada bizi yaşamaktan soğutacak hatta depresyona sokacak, bir dünya haber.

Hani Cem Yılmaz bir gösterisinde diyor ya, “Sen istiyorsun ki mesaj hemen gitsin. Hızlı olsun. Ama ne oldu? Hız, senin düşmanın oldu” diye.

İşte anlık haberlere ulaşmak da bizi manevi olarak düşüren bir düşmanımız oldu.

Ara ara sosyal medya detoksu uygulamasam da yine de sosyal medyadan kopamıyorum.

Böylece artık o tür haberlere karşı duyarsızlaşıyorum, hissizleşiyorum.

Bunun sonunda ne olur? İnsan manevi dünyasında canavarlaşır.

ABİ dizisinde Avukat Yılmaz, Doğan’a ne diyor?

Doğan’ın abisi, arabaya konan bombanın patlamasından dolayı yaralanıp, hastaneye getirilip, ameliyat olduğu sırada.

“Sonuçta bir gün hepimiz öleceğiz Doğan. Çok da büyütmemek lazım”

Bir insan bunu diyebilir mi? Evet, der.

Bu bir dizi ve Yılmaz da bir dizi karakteri ama Yılmaz gibi düşünen çok insan olduğunu düşünüyorum toplumda.

Sen ne diyorsun ve ne düşünüyorsun bu konuda?

FATİH ALTAYLI VE MAHFİ EĞİLMEZ DE BLOGGER OLMUŞ…

Google’da zaman zaman kişisel blog yazıları yazarak aratırım. Bakalım ilk sayfalarda hangi bloglar var diye.

Bir de ne göreyim.

Fatih Altaylı’nın sitesi ikinci sayfada çıkıyor. Sadece o da değil. Ekonomist Mahfi Eğilmez’in de sitesi ikinci sayfada çıkıyor.

Yani anlayacağınız Google, Fatih Altaylı ve Mahfi Eğilmez’in sitelerindeki yazıları da, kişisel blog yazıları kategorisinde değerlendirmiş ve aramalarda ikinci sayfaya yerleştirmiş.

Buradan anlayacağız şu blog arkadaşlarım: Fatih Altaylı ve Mahfi Eğilmez de blogcu olmuşlar. Onlar da blog ailesine katılmış oldular.

Bu bir gelenek halini alabilir.

Nasıl ki geleneksel medyada çalışmak istemeyen gazeteciler- Cüneyt Özdemir, Nevşin Mengü gibi- YouTube’a geçtilerse, gazetelerden ayrılıp kendi bloglarında yazmaya devam eden gazetecileri de görebiliriz.

 *Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #134    

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #136

Kişisel Blog Yazıları #134

Aslında gün içinde yazarım diye notlar almıştım ama şimdi o notları buraya yazmak istemiyorum. Ben de böyle değişik biriyim işte.

Kişisel blog yazıları serisinin yeni yazısına hoş geldin. Yine mekandayız, yine blogdayız işte.

Bugün cuma. Haftayı güzel bir şekilde kapattık diyebilirim. Darısı diğer haftaların başına. 

Her hafta da aynı şeyler, aynı şeyler ve yine aynı şeyler. 

Başka bir şeyler yapmalıyım ve bu döngüyü kırmalıyım. 

Ama ne yapmalıyım? 

Sence ne yapmalıyım?

İşten eve dönerken, farklı bir yoldan mı gelmeliyim? 

Bunu kim ortaya attıysa, onu pişman edinceye kadar ağzımda sakız edeceğim bu öneriyi.

KENDİMİ İŞE KARŞI MOTİVE ETME ŞEKLİM…

İşte çalışmıyorum ve evdeyim. Akşamı nasıl edeceğim? Nasıl vakit geçireceğim? Bu soruları sorarak kendimi işe karşı motive etmeye çalışıyorum. Öyle böyle hayat meşgalesi işte.

Meşgale demişken aklıma geldi. Dünyada huzurlu olmanın yolu olarak bir işle meşgul olmayı öğütlüyor uzmanlar. İşte bir meşgale sonuçta. Bu açıdan bakmaya çalışıyorum işe, çalışma hayatına.

Evet, size böyle anlatıyorum, dert yanıyorum ama devamlı bunları konuşmak da sıkıyor beni. Özellikle iş arkadaşlarınla.

Devamlı işin olumsuz yanlarından bahsedilmesi beni soğutuyor. Tamam, dediğin yerlere ben de katılıyorum. Ama her dakika da bunu dile getirirsen ben de motivasyon falan bırakmazsın ki. Zaten zar zor çalışıyorum.

Çalışmaktan çok bahsettim değil mi? Hayatımın büyük bir alanını kaplıyor da ondan. Gerçi bu ülkede herkesin büyük bir alanını kaplıyor bu çalışma hayatı.

YAZAR OLMA HEVESİ…

Zaman zaman neden yazar olma hevesine kapıldığımı düşünüyorum.

Bunca insan var yazar olmak isteyen. Bunca yazı atölyeleri açılıyor. -Onlar da iyi para kırıyorlar bu arada. Yazı atölyesi işine mi girsek, ne yapsak?- Atölyeler dolup dolup boşalıyor. Peki kaçı yazar olabiliyor? Ya da o atölyelere ne amaçla gidiyorlar?

Bir Orhan Pamuk, bir Ayşe Kulin, bir Ahmet Ümit olmak için mi?

Yani diyorum ki kendimizi kandırıyor olabilir miyiz? Sen ne dersin bu konuda?

Benim yazar olma hevesim kitap yazmak üzerine değildi. Roman yazımı üzerine yazılar okudum, videolar izledim. Benim yapabileceğim bir şey değil zaten. Daralırım ben. O kadar sıkıya gelemem.

Köşe yazarı olma hevesi vardı ben de. Yani bu blog işlerine falan öyle girdim. Girdim de ne oldu? Ünlü mü oldum? Yoo. Peki bu işe heves ederken ne amaçlıyordum? İnan ki, yıllar oldu ve hatırlamıyorum. Öyle böyle kendi çapımızda yazıyoruz işte.

Peki insanlar yaptığın işi ne zaman ciddiye alırlar? O işten para kazanmaya başladığında. Blogda para falan yok. Daha da kendi cebimizden para veriyoruz. Eksideyiz yani.

KİŞİSEL BLOGLARDAKİ BOT OKUNMALAR…

Bir de benim sinirime dokunan bir konuyu daha yazayım: Sizler de biliyorsunuz aslında konuyu blog arkadaşlarım.

Singapur ve Çin’den gelen abuk sabuk okunmalar.

Yapay zekaya sordum: Bot olur diyor, veri topluyorlar diyor. Genelde orijinal içeriklere geliyorlarmış. Çünkü yapay zeka ile yapılan içerikleri istemiyorlarmış.

Ulan bu yapay zeka beni mi kekliyor nedir? Senin yazıların samimi ve orijinal, ondan senin yazılarına geliyorlar diyor. Yeme beni yapay zeka.

Arkadaş ben kendi halinde bir bloğum. Neden benim ve diğer arkadaşlarımın bloğunu istila ediyorsunuz?

Bunları engelleyemiyor muşuz da. Arkadaş, ben blog istatiklerini açınca Singapur ve Çin’den gelen bot hesapları görmek istemiyorum. Bizi bi salın kardeşim be.

1 Nisan geçti. Bu ülkede 1 Nisan şakası yapılmadı. Ülke insanın da neşe kalmadı neşe. Bir de sizin botlarınızla uğraşmayalım.

Büyük haber sitelerine ve büyük haber sitelerinde yazan köşe yazarlarının yazılarına da, dadanıyor mu acaba bu bot hesaplar?

Bir de merak ettiğim konu: Yurt dışından birileri, “Ulan şu Türkiye’deki bloglar neler yazmışlar acaba? Kendi dilime çevireyim de okuyayım” diyorlar mı?

Ben demem mesela. Banane arkadaşımın başka ülkelerin bloğundan. Bugüne kadar hiç böyle heveslerim olmadı.

Yanlış anlaşılma olmasın. Bu yazıyı okuyanlar arasında böyle yapanlar olabilir. Sadece ben tercih etmem, onu diyorum. Bana anlamsız geliyor.

Ben önce kendi insanımı, yurdumu anlamam lazım. Senin bu konuda düşencen nedir sevgili dostum?

Sevgili Dostum diye de Beyhan Budak der hep YouTube videolarında. O adamı da seviyorum ya. Samimi geliyor bana.

Kişisel blog yazıları serisi devam edecek.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #133   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #135 

Kişisel Blog Yazıları #133

Bloğu bırakıyorum. Şaka şaka 1 Nisan. Bu şakayı dün yapmam lazımdı ama bugün aklıma geldi işte. Bayatlamış bir şakayı kabul eder misin sevgili okuyucu?

Okuyucu diye genelde Neptünlü Cadı seslenir yazılarında. Senden ödünç aldım bu yazımda okuyucu kelimesini hakkını helal et.

Kişisel blog yazıları serisinin yeni yazısından merhaba.

Aylar ne de çabuk geçiyor değil mi? Zaman da hızlı, hayat da hızlı, her şey hızlı artık.

Baksanıza internet bile 5G oldu artık. Ama hiç deneyimlemedim 5G’yi. Deneyenler varsa söylesin. Gerçekten internet uçup kaçıyor mu?

Bir ara altın da uçup kaçıyordu, ele avuca sığmıyordu. Şimdilerde bir gün çıkıyor, bir gün düşüyor. Tıpkı bir asansör gibi.

Savaş var savaş. Ha, bir de Amerika Başkanı Trump var ki. Yaptığı açıklamalarla altını bir zıplatıyor, bir yerin dibine sokuyor.

Amerika, İsrail ve İran arasındaki savaş, bir ayı geçti. Ne zaman biteceğini de bilen yok. Şu anda dünyada her şey belirsiz.

Bir de ülke olarak neşemiz yok neşemiz. Bu neşe olayı gerçekten çok mu abartıyoruz? Şu anki ortamdan bir kaçış noktası mı yaptık nedir bu neşe olayını? Siz ne diyorsunuz bu konuda? Sakız ettik sanki ağzımızda bu eski neşeli günleri.

Evet, böyle de bir filmimiz var. Neşeli Günler diye. Televizyonda ne zaman çıksa oturup izlediğimiz. Turşulu olan mıydı yoksa diğer film miydi o neyse.

Hayat rutin, diziler de rutin. Hep aynı hikayeler ve hep aynı senaryolar. İmdattt. Herkes birbirinin ayağını kaydırma peşinde. İyilik, güzellik namına bir şey yok. Haksızlık etmeyeyim hadi. Arada iç ısıtan sahneler de olmuyor değil. O sahneler hatrına katlanıyoruz ya bu dizilere.

Rutinden çıkmak için devasa değişiklikler yapmanız gerekmiyor. İşten eve gelirken her zaman ki yoldan değil, başka yoldan gelin diye hep önerilir. Bir kere olsun eve, farklı yoldan geldin mi okuyucu? Eğer yaptıysan sen de bunun gözle görülür bir etkisi oldu mu? Yorumlarda buluşalım.

Dünya Kupası’nı, TRT 1 yayınlayacakmış. Herkes TV8’den dertliydi zaten. Maç biter bitmez hemen reklamlara gitmesinden. Milli takımın sevinç görüntülerini izleyememekten. Ben de sevindim TRT 1’de yayınlanacak olmasından.

Star’da, Sevdiğim Sensin dizisini izledik. Reklam arasında da Atv’de, Kim Milyoner Olmak İster’i izledik. Bir tane Japon yarışmacı vardı. Adam baya baya Türkçe konuşuyor. Çeki almadan yere yüzü koyun uzandı Oktay Kaynarca’yı selamlamak için. O halde stüdyodan sürüne sürüne çıkmaya çalıştı. Çalışanlardan biri de ayağından çekip çıkardı Japon’u en son. Bu akşam veya yarın sosyal medyada denk gelirsiniz görüntülerine.

O zaman bu akşam da bu kadar diyelim mi? Kişisel blog yazıları serisinin yeni, yepyeni bir yazısında daha görüşünceye kadar kendinize iyi bakın, bol su için ve uykunuza dikkat edin.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #132   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #134

 

Kişisel Blog Yazıları #132

YAZIYA GİRİŞ…

Merhaba ben geldim. Bööö. Korktun mu? Kişisel blog yazıları serisinin yeni bir yazısını sizlerle paylaşmaktan dolayı çok mesudum efenim. Bu giriş biraz Zeki Müren tonunda oldu. Neyse yazıya geçelim.

VAR MISIN YOK MUSUN’U, ESRA EROL SUNACAKMIŞ…

Atv’de yeni başlayacak olan Var Mısın Yok Musun programını Esra Erol sunacakmış. Ondan başka sunacak başka birini bulamadınız mı? Kendisinden hoşlanmıyorum. O yüzden bu habere bu şekilde tepki verdim. Ama yine de objektif olarak izleyip ona göre yorumumu yapacağım. Bakalım bunun altından kalkabilecek mi?

SABAHIN YEDİSİNDE TÜRKİYE MAÇI OLACAK…

A Milli futbol takımımız dün akşam deplasmanda Kosova’yı 1-0 yenip Dünya Kupası’na katılma hakkını kazandı. Grup maçları haziran ayında ve iki tanesi sabahın yedisinde, bir tanesi de sabahın beşinde. Kahvaltı yaparken maç izleyeceğiz. Ya da kahvaltından önce uyanmak için zift gibi kahve içerken maçı izleyeceğiz. Şimdiden kahvenin kokusu burnuma geldi.

CABİR NE ANLAMA GELİYOR?

Okuduğum Koca Kurt kitabında Cabir adında bir karakter vardı. Cabir ismi hoşuma gitti. İnternetten anlamına baktım. “Tamir eden”, “düzeltici” ve “onaran” anlamlarına geliyormuş. Kitaptaki Cabir Bey, muhakkak isminin anlamını biliyordur. Öyle bir karakterdi çünkü. Öğretmen miydi neydi.

NEREDE O ESKİ 1 NİSAN…

Bugün 1 Nisan. Ama kimsenin şaka yaptığını görmedim. Sosyal medyada da şaka videolarına denk gelmedim hiç. Bir tanesi bununla ilgili sosyal medyada yorum yapmış, “TC sınırlarında artık insanın şaka yapası bile gelmiyor” demiş. Sonuna kadar haklı. Ya, ne oldu bize? Hayat neşemiz neden kaçtı? Yoksa büyüdük ondan dolayı mı böyle hisseder olduk?

HİKAYE KİTABI KARARIM…

Hemen bitiyor ve hikayeye odaklanamıyorum diye hikaye kitaplarına biraz mesafeliydim. Ama yeni bir karar aldım. Bu mesafeyi kaldırıyorum. Tüm yurda duyurulsun, hemen. Kendimi padişah gibi hissettim bir an. Tez, herkese haber edile. Yaşasın padişahımız nidalarını duyuyor musunuz? Neyse bu kadar sululuk yeter. Ayda bir de olsa hikaye kitabı okumayı planlıyorum bundan sonra. Sonuçta hikaye kitaplarından da öğreneceğimiz şeyler vardır değil mi?

TURKCELL REKLAMINDA OYNAYAN SHAQUİLLE O’NEAL…

Turkcell, 5g reklamları için dünyaca ünlü basketbolcu Shaquille O’Neal ile anlaşmış. Adamın ismini yazmak ne zormuş yahu. Kim bilir kaç paraya anlaştılar reklam filmi için. Burası ayrı. Reklama gelirsek. Reklamı beğendim. Çok sempatik. Shaq, resmen Türk olmuş. Belki daha önce Türkiye’nin ismini bile duymamıştır. Bu reklam filmi ile Türkiye’yi tanıdı ve bence de sevdi.

EŞREF RÜYA, GELECEK SEZON DA DEVAM EDEREK HATA YAPIYOR…

Eşref Rüya dizisinin bu sezon ikinci sezonu. Ama ne yapacaklarmış. Bu sezon bitirmeyeceklermiş. Gelecek sene de devam edecekmiş. Her zaman diyorum. Yapmayın diyorum. İstisna diziler dışında bir dizinin süresinin en fazla iki yıl olması gerekir. Zaten birinciliği Now’daki, Yeraltı dizisine kaptırdın. Bu sana bir sinyal işte, alsana. Ama yok, illa reytinglerde çakılacak, sonra da final yapacaklar.

VE KAPANIŞ…

Bu kadar yazdık yeter da. Esme, esme da. Koçari, geber da. Kişisel blog yazıları serisinin yeni bir yazısında buluşuncaya kadar esen kalın efenim.

*Önceki yazı: Kişisel Blog Yazıları #131   

*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #133