1000 kelime yazmak sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster
1000 kelime yazmak sorgusu için yayınlar alaka düzeyine göre sıralanmış olarak gösteriliyor. Tarihe göre sırala Tüm yayınları göster

Günde 1000 kelime yazmak...

     Günde 1000 kelime yazmak yazısını okuduktan sonra gaza geldim ve dün akşam bu yazıyı kaleme aldım. Bu akşam internette takılırken yine 1000 kelime yazmak mevzuulu yazıya rastladım. “Keşke bende 1000 kelime yazabilsem” dedim. Hevesle o yazıyı yeniden okudum. Ama ilk okuduğum zamanki yazıyı bulamadım. Yazıyı parça parça bölmüşler. Kesip biçmişler. Anlamsız yapmışlar yani.

     Ama beni gaza getirecek birkaç paragrafını okumak fırsatım oldu. İşte o gazla şimdi oturmuş 1000 kelime yazma uğraşındayım. Her akşam yazmayı planlıyorum. Bakalım ne zaman kadar devam ettirebileceğim? Yazıda özellikle okuduğum bir paragraf bana acayip gaz verdi. “Misafirlikte uyandım 1000 kelime yazdım. Evde uyandım 1000 kelime yazdım”. Yani adam nerede olursa olsun kendini 1000 kelime yazmaya şartlamış. 

günde 1000 kelime yazmak

     Bu ne güzel bir irade ya. Artık bir noktadan sonra günde 1000 kelime yazmazsa eksiklik hissetmeye başlamış. Diş fırçalamak gibi sıradan bir şey olmuş her gün 1000 kelime yazmak. Ya şimdi söyleyin bana. Siz bunları okuyunca gaza gelmiyor musunuz?  “Keşke bende günde 1000 kelime yazabilsem” diye iç geçirmiyor musunuz?

     İşte bu yazıdan sonra bende hevesle oturdum bilgisayarın başına. Normalde aklımda bir konu bulup 100 kelime yazıp blogda yayınlamak vardı. Bu akşam bu yazı yine benim aklımı karıştırdı. Bu kafa karışıklığının sonucu olarak bu yazıyı yazıyorum işte. Evet, günde 1000 kelime yazmak hayal değilmiş. En azından bu akşamlık. Her gün kedi kaymak yer mi göreceğiz.

Foto kaynak: https://www.pexels.com/photo/adult-blur-business-indoors-261453/

1000 kelime yazma çılgınlığı...

     Okumakla ilgili çok şeyler söylendi. Hala da söyleniyor. Ben de bu söylenenleri takip ediyorum. Genelde edebiyat sitelerinden. Büyük yazarlar okunma üzerine neler söylemiş. Okuyorum ve onları kulağıma küpe yapmaya çalışıyorum. Tabi sadece okumak üzerine olanları değil. Bir de yazmak. Yazmak üzerine de yazılanları bir solukta okurum. Büyük yazarların öğütlerini okuduğunuzda farkediyorsunuz ki, her yiğidin yoğurt yiyişi farklı. Bizim gibi yeni nesil yazarlar için önemli olan, bu öğütleri tutup kendi yazma şeklimizi yakalamak. Ben daha kendi yazım sitilimi bulamadım. Bu nedenle sürekli yazmaya çalışıyorum. Yazdıkça sitilimi bulacağıma inanıyorum. Yazdıkça insan açılıyor. İlk başlarda 150 kelimeyi zor buluyordum. Sonra sonra açıldım.

                                              1000 KELİME YAZIYORMUŞ ADAM
     Şimdi de 300 kelimeyi bulmakta zorlanıyorum. Bu daha fazla kelime ile yazma konusunda bir yazı okumuştum. O yazı beni çok cesaretlendirdi diyebilirim. Yazma konusunda da cesaret gerekiyor insana. “Sen yaparsın, edersin” gibilerinden pohpohlamalar iyi oluyor. O yazının başlığı da çok ilgi çekiciydi. “1000 kelime nasıl yazmaya başladım?” gibilerinden bir başlıktı. Ben balıklama atladım tabi. Hemen tık tık yaptım. Yazının sonunda, “Adam yazmış abi ya” dedim. Başlık boşa atılmış bir başlık değildi yani. Dolu dolu bir içerikti. O yazıyı okuduktan sonra kendime bir güven geldi, bir güven geldi ki sormayın. “Tamam lan. Ben de bundan sonra daha fazla yazmaya çalışacağım” dedim.
                                                ARTIK 300 KELİME YAZIYORUM
     Tabi hemen 1000 kelime yazmaya başlamadım. Zaten yazamam da. Şu anki yazıyı yazarken bile kıvranırken 1000 kelimenin altından nasıl kalkarım? Ben blogda genelde 150 kelime yazıyordum. Evet, az olduğunu biliyordum. Seo açısından da iyi olmadığını biliyordum. Ama ne yaparsın? O kadar çıkıyordu. O yazıyı okuduktan sonra ben de yazılarımda 300 kelimeyi hedefler oldum. Artık o günden beri 300 kelime yazıyorum. Hayalim 1000 kelime yazabilmek tabi. Ama hiç mi hiç, kolay bir şey değil. Dışardan görenler, “Alt tarafı bir yazı. Ne olacak ki?” diyebilir. Şu yazı için bile, bir saat klavyede parmaklarım dans ederken, 1000 kelimeyi hiç düşünemiyorum.

Foto kaynak:pixabay.com


Blog linki:yasamdanyazilar.blogspot.com

Blog yazısı kaç kelime olmalı?

Blog yazısı kaç kelime olmalı?

     Blog yazısı kaç kelime olmalı? İlk blog yazmaya başladığım dönemlerde bu sorunun cevabını çok aradım. Okuduğum yazılarda ortak görüş ise: En az 300 kelime olmalı diyor. Bunun üzerini yazabilirseniz 500. Ama en iyisi 1000 kelime olarak görülüyor. Ben hepsinde de yazdım. Ama en çok 300 kelime yazdım. Ama 300 kelime yazmak hiç de kolay değil. 300 kelimeyi tamamlayacağım diye akla karayı seçerdim. Sadece Google öyle istiyor diye. Yazmak benim için sıkıntılı bir süreç olmuştu. ondan sonra bir karar aldım. “300 kelime yazmak için kendime zorlamayacağım” dedim. Ve o günden bugüne 100 kelimelik yazılar yazmaya başladım. Belki Google’ın istediği sayıda yazamıyorum ama ben böyle mutluyum. Blog yazısı için kelime sayısı, kişinin yazabildiği kadardır bence.

Ali Yazar Veli Bozar...

     Sabah sabah dilime Barış Manço’nun, “Ali Yazar Veli Bozar” şarkısı takıldı. Benden duyan kardeşim de söylemeye başladı. Sonunda YouTube’dan açıp dinledik şarkıyı.

BU HİSSİ SEVİYORUM…

     Yine günde 1000 kelime yazmak hakkında yazı okudum. Ve içimde 1000 kelime yazma isteği doğdu. Yazamasam da bu hissi seviyorum.

ARTIK LEZZETLİ YAPIYORLAR…

     Bizim buradaki pideci ilk başlarda iyi pide ve lahmacun yapamıyordu. Ama zaman geçtikçe bu işin hakkından gelmeye başladılar. Artık güzel oluyor pide ve lahmacunları.

SONUNDA TEKRAR DÖNEBİLDİM KİTAP OKUMAYA…

     15 gün ya da daha fazla bir günden sonra tekrar kitap okumaya döndüm. Yalancı Tanıklar Kahvesi kitabına kaldığım yerden devam ettim. Beklediğim kadar sıkılmadım kitabı okurken.

    

 

Karman karışık bir yazı...


Bazen saçmalamak gerek. Öylesine yazmak. Amaçsızsa. Aklıma ne geldiyse. Saat 00:24 geçiyor. Hala yatmadım. Sözde 00:00 olmadan yatakta olacaktım. 1 Haziran’da sokağa çıkma yasağı kalkacak mı, karar verilecek. Şu anda 20 yaş altılar ve 65 yaş üstüler sokağa çıkamıyor. Bugünkü vaka sayısı yine 1000’i geçmiş. Sokağa çıkma yasakları devam eder. Bu yaz ayını evde geçireceğiz bu gidişle. Yazılarımı sosyal medyada, orada burada paylaşmak istemiyorum artık. Blogda yazdığımla kalırım. Okuyan okur, okumayan okumaz. Bir boş vermişlik halim var. Baya uzunca bir yazı yazmak istiyorum. Şöyle saçmalamanın dibine vurmak. Bu akşam biri blogda yazmış. “Bu kadar gündür evdeyiz. Şimdi bir anda hadi sokağa çıkın denirse ben nasıl adapte olurum?” diye. Her şeyi unutup bir anda sarmaş dolaş olabilir miyiz? Kafeleri ağzına kadar tıka basa doldurabilir miyiz? İlk başlarda çok acayip bir his yaşayacağımız açık. Ama sonra yola devam ederiz. Bu günlerde hatıralarda kalacak. Kaç gündür bir topluluk içine çıkmıyorum. Bir an her şeyin normale döndüğünü düşündüm. İş yerine gidiyorum. Bilmem kaç kişinin içine. Bir çekinme duygusu geldi. Size de öyle oldu mu? Yoksa bende mi bir sorun var. Okunmayacak yazılar serisi mi yapsam? Bu kadar uzun yazıları baştan sona okuyacak olan yoktur herhalde. Belki bu kadar uzun yazmak istememin sebebi, kısacık yazılar yazdığım için kendime isyandır. Yeter artık kısa kısa yazdığın, patladım. Artık uzun yaz diyordur yüreğim bana. Bir çılgınlık yapıp bu yazıyı 1000 kelimeye tamamlamak istiyorum. Ama o kadar yazacak ne bulabilirim bilmiyorum. Eğer bir kişi, yazıyı buraya kadar okuduysa, “Ne saçmalamış lan bu” diyecek. Doğru diyecek. Ama içimden böyle geliyor. Amerika’da siyahiler yine ayakta. Bir tane polis memuru bir tane siyahiyi bacağıyla boynuna bastırarak, nefes almasını engelledi ve öldürdü. Ölen adam da nefes alamıyorum demişken. Bu olaydan sonra Amerika karıştı. Kardeşim bu ırkçılık muhabbeti bitmez, bitmeyecekte. Amerika’da Başkan siyahi biri oldu, yine değişen bir şey yok. İnsanoğlu böyledir işte. İçindeki nefreti atmaz. Ya bizim Türkiye’de. Bir tane atı vurarak öldürmüşler. Atın ayakları havaya kalkmış, cansız bedenini gördüğümde çok üzüldüm, yıkıldım. Bu hayvanların bizden çektikleri nedir kardeşim. Bu insanoğlunun yatacak yeri yok. Cüneyt Özdemir bu akşam Youtube kanalında Acun’u konuk etti. Ama beklediğim kadar izlenme oranına ulaşmadı. Demek ki millet boş muhabbeti için izlemiyor Acun’u. Eğer Survivor adasından, yarışmacılarla bir arada bir yayın yaparsa o zaman izlenme oranları patlıyor. Bu yazı okunmayacak diyerek kendime ait çok çok özel şeyleri rahatlıkla yazsam acaba okuyan olur mu merak ettim. Bu yazıyı okumak için sayfayı açan kişi, bir anda neye uğradığını şaşıracak. “Kapat kapat bu yazı okunmaz” diyecek. Şahsen ben öyle derdim. İşte buna güvenip en mahrem bilgilerimi yazsam okunur mu? İlginç bir deney olurdu. Ama tabi böyle bir riski göze alamam. İnat edip okuyan falan olur sonra. Her gün böyle uzun uzun yazsam buna bilgisayarım dayanır mı? Gerçi benim ruh halim de belli olmuyor. Bugün karar alıyorum kısa yazacağım diye şimdi ise uzun yazmak istiyorum. Galiba ben belli bir kalıba giremiyorum. Bana sınırlar olmayacak. Etrafım açık alan olacak. Böyle mera gibi. Ben kafama göre takılacağım. Kendimi her gün şu kadar yazacağım diye şartlamamam lazım. Neyse sıkıldım artık. Bin kelime olmadan yazıma beş yüz kelime nokta koyuyorum.