Evet,
bir gecenin daha sonuna gelmek üzereyiz. Saat 23.29 olmuş. Ne yazacağımı
bilmeden oturdum bilgisayarın başına. Sokaklar. Sokaklar, karla kaplı. Herkes evlerinde.
Belki bazıları çoktan yattı. Birazdan ışıklar sönecek bir bir. Mahalle uykuda
olacak. Mahalleler uykuda olacak. Koca bir belediye uykuda olacak. Kimileri
yastığa başını koyduğunda bugün neler yaptığını gözden geçirecek. “Şu iyiydi,
bu kötüydü, onu iyi dedim, bunu keşke söylemeseydim” diye kısa bir muhasebe
yapacak kendisiyle. Biraz daha yatakta dönecek. Biraz daha geceden çalmaya
çalışacak. Çünkü uyuyunca hemen sabah olacak ve işe gidecek. Sabah uyandığında
önce gözlerini açıp birkaç dakika kendine gelmeye çalışacak. Sonra yatakta
doğrulacak. Birkaç dakika da öyle harcayacak. En sonunda da memnuniyetsiz bir
şekilde yataktan çıkacak.
*Önceki
yazı: Kişisel Blog Yazıları #88: Bu yazı nasıl başladı, nereye gitti?
*Sonraki yazı: Kişisel Blog Yazıları #90: Hafta sonu için büyük hayaller ve sonuç
Andaki durumları aktaran yazıları seviyorum :)
YanıtlaSilÇok teşekkürler :)
SilBu vakitlerde oh kendimle yeterince vakit geçirdim tekrar işe gidebilirim mentalitesini nasıl toplarız yaaa, ben de telefona gömülüp öyle kaçıyorum zamandan :)
YanıtlaSilHepimizin kendine göre bir kaçış yeri var :)
SilSelam birde şöyle düşünün gidecek bir işiniz var. yapacak işiniz var. Biz emekliyiz. Her gün tatil. Bugün ne yapsak derdindeyiz. Ben çalışırken sabahın köründe kalkmak zor gelirdi. Kendime derdim bak ne güzel işin var. Evde tembel tembel sürüneceksin. diye . Bakış açısı önemli. Sevgiyle kalın.
YanıtlaSilHaklısınız belki de.
SilBulunduğun şehirde halen kar var demek. Şu soğuklar bitsin artık. Sabah sıcacık yataktan kalkıp işe gitmekte buzulların üzerine yürümek gibi.
YanıtlaSilAynen :(
Silbu kadar düşününce uyku kaçar ayol :)
YanıtlaSilAynen ayol :) Kaçıyor zaten.
Silkapitalist sistemin iç yüzü gibi bir şey olmuş, çok aklısın ama gerçekten... robotlaşmış bir hayat şartına döndük... :(
YanıtlaSilAynen öyle :(
Sil